Maeblogt

Droogbloemen

Dit citaat trof ik aan in mijn citatenbundel:

'De roem, die laatbloeiende plant, die het liefst bij graven groeit.'

Alfred de Musset

Vroeger was dat zo. Je schilderde een schilderij en tegen die tijd dat je kist de grond in zakte, begon je een beetje bekend te raken als kunstenaar.   

Nu, met de televisie en internet en zo, zou ik eerder zeggen:

'De roem, die kortbloeiende plant, die reeds na een dag verwelkt is.'

En nu snel weer verder met TWITTER.

Dokter redt oog

Vorige week had ik een acute ontsteking aan het hoornvlies van mijn linkeroog. Halfblind fietste ik naar de dokterspost. Het was donker buiten. Ik reed bijna een vaag verschijnsel aan, ik vermoedde een man op een fiets, ik heb het niet kunnen zien.

De helse rit duurde 20 minuten. De dokter liet mij wachten, een oud vrouwtje met ‘iets aan haar vinger’ kreeg voorrang, ('spoedgeval'). Om het allemaal wat dikker aan te zetten zei ze ten overstaan van de hele wachtkamer tegen haar kleinzoon: Ga thuis in de deurpost kijken of het topje van mijn vinger daar nog ligt.

De dokter besloot met de vrouw op de vingertop te gaan zitten wachten terwijl ik hard op weg was mijn oog te verliezen. Hij brandde als de hel. De pijn was ondragelijk. Ik raakte in een soort van comateuze toestand (van de pijn).

In een visioen verscheen Frans Bauer tot mij. Hij ging voor me zingen (hij zingt toch vaker voor zieken en verzwakten. Geestelijk gehandicapten schijnen bij hem kind aan huis te zijn). Hij begon enthousiast te doen, met zijn arm te zwaaien, wat al te zwierig, een uitgestoken vinger belande in mijn oog. Het was met een dodelijke bacterie besmet (genesteld in het vuil onder de nagelrand). De bacterie vrat zich een weg door mijn oogbol en sloeg vanaf daar door naar de hersenen. De bacterie zou me binnen twee dagen van de dorst laten sterven (je lust ineens geen drinken meer).

Ik droogde helemaal uit, slechts een infuus kon nog redding brengen, daar kwam de zuster (ik lag natuurlijk al in het ziekenhuis). Het was Marianne Weber. Terwijl zij een lied zong voor haar lesbische vriendin ('Geef mijn vredesduif toch eens een kusje') legde zij een infuus aan op mijn arm. Het deed wonderen. Met name met mijn stembanden.

Ik begon mee te zingen met Marianne Weber, het werd een schitterend duet, we liepen het ziekenhuis uit, mensen sloten zich achter ons aan, het monde uit in schitterend meerstemmig koorgezang. We liepen al zingend in een indrukwekkende optocht naar het ministerie van Financiën te Den Haag. Met duizenden waren we nu.

Wouter Bos hing met zijn hoofd uit het raam. Het lied ging nu niet meer over de lesbische vriendin van Marianne Weber maar over de crisis. We keken op naar Wouter Bos. Hij was ineens veranderd in Barack Obama. Hij hield een speech, de crisis was nu opgelost, de banken waren onze vrienden, ze zouden ons geld geven zoveel als wij wilden. Een immens gejuich barste los. Wij vielen elkaar huilend in de armen. Ik dacht na over wat ik zou aanschaffen met het, mij door de banken aangereikte vermogen.

Toen riep de dokter mijn naam. Ik was aan de beurt. Hij zag de ernst er wel van in. Ik kreeg een oogzalf en diende mij binnen 24 uur weer voor nadere observatie ter beschikking te stellen.    

Op de fiets terug trachtte ik er het beste van te maken. Eenmaal dreigde ik de struiken in te fietsen. Het zou ook een geparkeerde auto kunnen zijn. Ik stuurde er nog net langs op. Ik ben toch nog goed thuisgekomen. De genezing van het oog verloopt voorspoedig. Vandaag kon ik voor het eerst weer mijn lenzen in.

Dievenijzer

Wij kwamen aan bij het huis in de wijk Morgenstond, Paramaribo, dat wij huurden van een betrekkelijk jonge man, in het bezit van een grote zwarte pick-up. Af te leiden aan de inrichting van het huis betrof het hier een vrijgezel. Zo konden wij televisie kijken op een 55 inch beeldscherm, maar ontbrak het de slaapkamer aan een kledingkast en bestond de keukeninventaris uit enkele diepe borden, bierglazen, wat pannen, maar geen bestek, op een bieropener na. In de koelkast lag het welkomspakket, een literfles Parbobier, oftewel een djogo.

(Later zag ik een man in een café er een voor zichzelf bestellen, overdag, hij zat daar in zijn eentje aan de bar, de djogo voor zich, een tragisch gezicht, ware het niet dat de man vrolijk was, hij grapte wat met het barmeisje, keek rond met een lachend gezicht. Zijn leven als alcoholist was zo gek nog niet.)

Het huis is, zoals alle huizen in de goede wijken van P., aan alle kanten van tralies voorzien. Zelfs de veranda is afgezet met een hekwerk, zodat je constant het gevoel hebt in een gevangenis te zitten, het went na enkele dagen, dat moet gezegd, maar toch, soms schrik ik ‘s nachts wakker, kunnen wij met brand nog wel naar buiten?, niet zonder eerst de sleutelbos in de keukenla te grijpen, dat kost tijd, een andere vluchtweg dan misschien, door het raam, nee, gaat niet, een hekwerk van gehard staal belemmerd ons de doorgang, wij zijn toch aangewezen op de deuren, ze moeten open, een tijdrovende klus, hebben wij dan de sleutelbos bemachtigd dan is er nog het eerste slot, ja open, nu nog het dikke hangslot van de traliedeur, het heeft een beetje kruipolie nodig, en welke sleutel past erop, wat een gepriegel, ja ook die is open, wij kunnen naar buiten, de voortuin door, om het laatste hek te openen, het moet wel, erover heen klimmen zal niet gaan, afgeslepen punten zouden je doorboren, ah ja, wij hebben nog een ongebruikte sleutel op de bos, nog zo’n hangslot dat olie nodig heeft, en dan sta je op straat.

De hekwerken voor de ramen en deuren noemen ze hier dievenijzer. Het is niet dat de criminaliteit hier zo gigantisch hoog is, dat iedereen zich opssluit. G. zegt me dat iemand ooit eens met die dievenijzers begonnen is, zijn buurman zag het aan, hij dacht, waar zal de dief nu langs gaan, ja bij mij dan toch zeker, laat ik mijn huis ook met dievenijzers beveiligen en zo rukte het dievenijzer op, niemand kon er meer onderuit, werkelijk heel de stad zat op den duur achter de tralies.

Meer zal nog wel volgen. Al weet je het nooit hier. Er is een hangmat. Koude djogos in de koelkast. Hitte. Het komt allemaal wel, denk je dan.

Bericht over mijn personage P. de Bie

Tijdens de Sonsbeek Theater Avenue introduceerde ik mijn personage P. de Bie. Hij zat in een trein en begon zonder het te vragen uit het flesje water van de man tegenover hem te drinken, zo'n type waarop niets aan te merken valt, bezig een boek van Solzjenitsyn te lezen.

Het verhaal over P. de Bie werd goed ontvangen. Mensen kwamen na afloop naar mij toe. Die P. de Bie, dat was toch wel een bijzonder figuur.

Als gevolg van dit enthousiasme kan ik nu niet anders dan P. de Bie als personage in leven te laten.

Ik ben gedwongen hem een jeugd te geven waarin bepaalde pijnlijke en onuitwisbare momenten hem vormen tot iemand die in de trein flesjes water van een ander afpakt.

Wat hij in zijn jeugd zal meemaken gun je niemand. Ik heb met hem te doen. Toch valt die ellende mij niet aan te rekenen. Jullie vroegen zelf om P. de Bie.

zonder titel

Han van Meegeren was één van de grootste kunstvervalsers van de 20ste eeuw.

Van Meegeren vervalste onder andere schilderijen van Vermeer, en dat niet alleen, hij schilderde er een paar nieuwe Vermeers bij, waaronder De Emmaüsgangers die de kunstexpert Abraham Bredius zo belangrijks als De Nachtwacht noemde.

Bij de presentatie van De Emmaüsgangers in Booijmans van Beuningen had Van Meegeren zich onder het publiek gevoegd en tegen iedereen die het weten wilde verkondigd dat hij het schilderij niet echt kon waarderen.

De vervalste Vermeer werd daarop door het publiek nog luidruchtiger geprezen.

Exclusive Club

Ik kreeg spam van de Exclusice Club Casino
Ze schreven: We accepteren niet zomaar iemand hier.

Ik voelde mij toch een beetje bijzonder.

Vier keer bijna dood

De dood ligt constant op de loer. Zo ook in mijn leven. Ik ben al vier keer bijna dood geweest.

Als klein jongetje viel ik ooit in de vijver van het Jachtslot Sint Hubertus. Ik herinner mij een plezierig samenzijn met een aantal karpers. Het was er donker en vredig. Tot mijn ouders mij ruw aan mijn benen boven water trokken.

De andere drie keer ben ik bijna overreden door stadsbussen. Ik heb geen idee waarom het elke keer stadsbussen, en nooit auto's zijn, die mij bijna overrijden.

De eerste keer was ik scholier en reed ik door rood zonder lijn 63 richting Duiven op te merken.

De tweede keer was ik student en stak ik de Oude Ebbingestraat te G. over zonder te kijken. Ik was er met mijn hoofd niet bij omdat het ochtend was. Mijn leven dankte ik aan een medestudent die mij aan de jas trok juist voordat de bus eraan kwam. Ik vond haar heel stom. Nu had ik ook nog mijn leven aan haar te danken.

De derde keer was in A. Er kwam ineens een bus van links waar nog nooit een bus van links was gekomen. Het was een harmonicabus. De buschauffeur zag mij en remde. Toen hij uitgeremd was stond ik met mijn voorwiel tegen de harmonica aangedrukt.

De remweg van harmonicabussen mag wel wat korter dacht ik zo.

Slecht geschreven rommel

Ik ben een langzame lezer. Een boek uitlezen duurt wel even. Zeker als de schrijver mij te pakken heeft. Dan moet ik soms een moment het boek terzijde leggen en even weer tot mijzelf komen.

Van Bukowski kan ik hooguit twee gedichten op een dag lezen. Ik moet het wel allemaal kunnen verwerken.

Als langzame lezer moet je oppassen voor slecht geschreven rommel. Je zit er wat langer aan vast dan de gemiddelde lezer en het slechte ervan dringt dieper tot je door.

Ik kan er dan niet rustig onder blijven en voel mij gedwongen om iedereen aan de neus te hangen hoe slecht geschreven die rommel was, ja ik ga er daarna nog eens over schrijven ook en staat het in de krant, dan moet het uitgeknipt om na een jaar met al het uitgeknipte aan te kunnen tonen dat, ja wat eigenlijk, nou goed, dat er veel slecht geschreven rommel is.

Ik heb er een doos van staan. Je kan er verder niets meer. Het is tenslotte slecht geschreven rommel.

Nu dan heb ik besloten met slechts geschreven rommel anders om te gaan.

Slecht geschreven rommel werp ik ongelezen in een hoek van de kamer waarna het stuk papier onder mijn gebiedende blik, onderdanig en op eigen kracht, de oud-papierbak in kruipt. Als het niet wil luisteren wijs ik hem streng zijn plek. Kom op nu, zeg ik dan. En dan verdwijnt het tussen de oude kranten, mislukte verhalen en platgetrapte eierdozen.

Ik hoef mij er dan niet meer over op te winden en kan eens rustig overwegen wat ik verder met de dag zal doen.

(Op de televisie naar de Tros kijken.)

Makke schapen

Ik bezocht te A. het festival Spijkerrok. Eén van de abonnees raadde het mij aan.

De opbrengst van het festival ging naar het goede doel. Mijn bier smaakte dankzij dit gegeven twee keer zo goed. Halverwege mijn tweede biertje bedacht ik mij echter dat een goed doel ook gewoon kut kan zijn. De Clini Clowns bijvoorbeeld. Zij nemen zich met een directeur en dertig kantoormedewerkers wel erg serieus. Daar ga ik mij toch niet lam voor zuipen. 

Gelukkig bleek het goede doel 'iets met kinderen in Nicaragua'.

Op het podium stond een bandje dat The Sheep heette. Ze drumden anders op het drumstel van The James. De bandleden van The Sheep hadden grote bossen krullend haar. Ze klonken lang niet gek met dat hammondorgeltje er bij. Het was wel wat al te keurige retro allemaal. T-shirts met vale opdrukken, versleten allstars, die bossen haar.  Aan de sixtiessound durfden zij niet te morrelen. Zij liepen als gedresseerde paartjes achter de muzikale helden van hun grootvaders aan. Te braaf om echt te rocken.

Ja, kijk hier, ik lijk wel een recensent die zelf maar al te graag met een gitaar op het podium had gestaan. Dat klopt. Dat durf ik hier wel toe te geven.

Ik kan u zeggen dat ik er zelfs over denk om ook een bandje te beginnen. Omdat ik geen gitaar heb, niet kan zingen en hooguit met een rockballad mee kan drummen, zal ik de roadie zijn. In de bibliotheek zal ik briefjes ophangen met 'roadie zoekt gitarist en drummer voor het vormen van een band' Met daaronder in dikke zwarte viltstift: Joy Division, Sonic Youth, !!PUNK!!, Nirvana'.

Omdat ik als roadie ook nog de band moet leiden nemen we er nog een andere roadie bij die alle apparatuur moet tillen.

Ook kan hij me dan de handdoek aanreiken als ik het drumstel heb gesoundcheckt.

Dit gaat niet over Michael Jackson

Toch wel hoor.

Nu MJ dood is voel ik mij ineens oud.
Ik had via hem nog contact met de jaren tachtig en negentig.
Toen ik nog jong was en heel erg verlegen, een bril droeg, puisten had en niemand mij zag staan.

Nu ik daar zo over nadenk: Fuck de jaren tachtig en negentig. Het was de hel.

MJ is dood. Ik ben definitief bevrijd.

MJ,  over hem is reeds genoeg gezegd. En een opmerking als MJ is dood, ik ben bevrijd is in feite als dansen op zijn graf. Dansen op het graf van MJ, de moonwalk zeker.

Nog dit dan. De fans van MJ leken mij altijd al psychisch vrij instabiel. Ik hoop dat ze deze klap een beetje verwerken kunnen. Verzamelen op de Dam vond ik geen goed teken.

En waarom vraagt de NOS Marco Borsato om een reactie? Is hij dan de Nederlandse King of Pop of zo? Hij deed een of andere onbekende Italiaan in de soundmixshow. Hij kan niet dansen. Hij draagt spijkerbroeken. Hij trouwde met de assistente van Hans van der Togt.

MJ met de dochter van The King.

Marco Borsato draagt zijn steentje bij aan het goed doel.

MJ dacht dat hij de Messias was en met een dansje alle hongerende kindjes in Afrika weer gelukkig kon maken.