(Het mysterie Maeb zal de komende tijd wat meer over zichzelf vertellen. Want wat doe ik zoal op een doordeweekse dag, in het weekeinde? Voor velen een raadsel. Nu ik er zo over nadenk niet in de laatste plaats voor mijzelf. Maar dat is van een andere orde.)
Laat ik vertellen wat ik dinsdagavond gedaan heb. Het was bijzonder. Het had met kunst te maken. En met het woord compassie. Ik heb met een plechtig gezicht in de maat van muziek gelopen. En met overgave een lied gezongen. Niet dat ook maar iemand weet waar ik het nu over heb.
Enfin. Plaats van handeling was het Gelredome alwaar ik werd ontvangen met een vriendelijk glimlach, een handdruk, koffie en Arnhemse meisjes. De bijeenkomst in het voetbalstadion was belegd ter instructie van de gildeleden die deze zomer in een plechtige processie de kunstwerken van de Sonsbeektentoonstelling editie 2008 door A. zullen dragen.
Er zijn Gildes van architecten, vrouwen, politieagenten, buurtbewoners, doktoren, kunstenaars, ambtenaren en volkstuinders. Mijn Gilde heeft de mooiste naam van allemaal: het Gilde van Compassie. Dat ik er lid van mag zijn heb ik te danken aan het bestuurswerk dat ik voor het lokale Rode Kruis doe.
Het Gilde van Compassie gaat het kunstwerk dragen van Rini Hurkmans wier werk ik nog nooit heb mogen aanschouwen maar naar het schijnt alles met compassie te maken heeft. Het gerucht gaat dat andere Gildes maar wat jaloers zijn op het Gilde der Compassie omdat wij het werk van juist deze kunstenaar dragen mogen.
Na de koffie en de Arnhemse meisjes namen wij plaats op één van de tribunes van het stadion. Beneden stond een podium waarop muzikanten van de Guus Tangelder Big Band zich verzameld hadden.
Rechts van het podium stond de Avro ons te filmen. De dames waren duidelijk herkenbaar als redacteur van een van Hilversums kunstprogramma’s.
Nadat de muzikanten de processiemuziek had gespeeld, verzamelden we ons recht voor het podium voor een oefening in het plechtig dragen van kunstwerken. Het plechtig dragen van kunstwerken doe je door op de tweede tel door de knieën te gaan, het kunstwerk op te tillen, om op de eerste tel van de volgende maat je linkerbeen een stap voorwaarts te zetten, waarna je met een plechtig gezicht je rechterbeen laat volgen.
Na het oefenen namen we weer plaats op de tribune. Zanger Erik Mesie was net klaar met het zingen van het processielied ‘Song Grandeur’ toen uit het niets een koordirigent opdook die binnen een kwartier de tribune tweestemmig aan het zingen kreeg, waarbij die dirigent zo enthousiast te werk ging dat zelf ik uitbundig meedeed, zonder dat daar overigens enig talent tot zingen tegenover staat.
Na afloop was er nog een borrel maar ik koos er voor om huiswaarts te keren om met bier en een crackertje brie de Spanjaard Torres, bij naam El Niño, het kind, schitterend te zien scoren in de Champions Leaguewedstrijd tussen Liverpool en Arsenal. Na afloop van de wedstrijd zongen de Scousers allemaal tegelijk You’ll never walk allone. Zijnde lid van het Gilde van Compassie ontroerde mij dat zeer.
