Maeblogt

Bericht over mijn personage P. de Bie

Tijdens de Sonsbeek Theater Avenue introduceerde ik mijn personage P. de Bie. Hij zat in een trein en begon zonder het te vragen uit het flesje water van de man tegenover hem te drinken, zo'n type waarop niets aan te merken valt, bezig een boek van Solzjenitsyn te lezen.

Het verhaal over P. de Bie werd goed ontvangen. Mensen kwamen na afloop naar mij toe. Die P. de Bie, dat was toch wel een bijzonder figuur.

Als gevolg van dit enthousiasme kan ik nu niet anders dan P. de Bie als personage in leven te laten.

Ik ben gedwongen hem een jeugd te geven waarin bepaalde pijnlijke en onuitwisbare momenten hem vormen tot iemand die in de trein flesjes water van een ander afpakt.

Wat hij in zijn jeugd zal meemaken gun je niemand. Ik heb met hem te doen. Toch valt die ellende mij niet aan te rekenen. Jullie vroegen zelf om P. de Bie.

Maeb op Sonsbeek Theater Avenue

In april droeg ik verhalen voor op het open podium van Huis van Puck in Arnhem. Het was een succes. Ze hebben me nu geboekt voor de Sonsbeek Theater Avenue te Arnhem. 25 minuten lang het beste van Maeb, met veel ongepubliceerd werk, nieuwe personages en, ook lang niet gek, ik zal diepgaand inzicht verschaffen in de Essentie van Alles.

Komt allen zou ik zeggen. Het wordt leuk.

Datum: zaterdag 8 augustus
Aanvang: 15:00 uur
Locatie: Sonsbeek Theater Avenue, in de Avenue Lounge
Toegang: gratis

Meer info hier.

zonder titel

Han van Meegeren was één van de grootste kunstvervalsers van de 20ste eeuw.

Van Meegeren vervalste onder andere schilderijen van Vermeer, en dat niet alleen, hij schilderde er een paar nieuwe Vermeers bij, waaronder De Emmaüsgangers die de kunstexpert Abraham Bredius zo belangrijks als De Nachtwacht noemde.

Bij de presentatie van De Emmaüsgangers in Booijmans van Beuningen had Van Meegeren zich onder het publiek gevoegd en tegen iedereen die het weten wilde verkondigd dat hij het schilderij niet echt kon waarderen.

De vervalste Vermeer werd daarop door het publiek nog luidruchtiger geprezen.

Exclusive Club

Ik kreeg spam van de Exclusice Club Casino
Ze schreven: We accepteren niet zomaar iemand hier.

Ik voelde mij toch een beetje bijzonder.

Vier keer bijna dood

De dood ligt constant op de loer. Zo ook in mijn leven. Ik ben al vier keer bijna dood geweest.

Als klein jongetje viel ik ooit in de vijver van het Jachtslot Sint Hubertus. Ik herinner mij een plezierig samenzijn met een aantal karpers. Het was er donker en vredig. Tot mijn ouders mij ruw aan mijn benen boven water trokken.

De andere drie keer ben ik bijna overreden door stadsbussen. Ik heb geen idee waarom het elke keer stadsbussen, en nooit auto's zijn, die mij bijna overrijden.

De eerste keer was ik scholier en reed ik door rood zonder lijn 63 richting Duiven op te merken.

De tweede keer was ik student en stak ik de Oude Ebbingestraat te G. over zonder te kijken. Ik was er met mijn hoofd niet bij omdat het ochtend was. Mijn leven dankte ik aan een medestudent die mij aan de jas trok juist voordat de bus eraan kwam. Ik vond haar heel stom. Nu had ik ook nog mijn leven aan haar te danken.

De derde keer was in A. Er kwam ineens een bus van links waar nog nooit een bus van links was gekomen. Het was een harmonicabus. De buschauffeur zag mij en remde. Toen hij uitgeremd was stond ik met mijn voorwiel tegen de harmonica aangedrukt.

De remweg van harmonicabussen mag wel wat korter dacht ik zo.

Editie #2: the making of

Maeb Editie #2: The Making Of

View more presentations from Maeb.

Slecht geschreven rommel

Ik ben een langzame lezer. Een boek uitlezen duurt wel even. Zeker als de schrijver mij te pakken heeft. Dan moet ik soms een moment het boek terzijde leggen en even weer tot mijzelf komen.

Van Bukowski kan ik hooguit twee gedichten op een dag lezen. Ik moet het wel allemaal kunnen verwerken.

Als langzame lezer moet je oppassen voor slecht geschreven rommel. Je zit er wat langer aan vast dan de gemiddelde lezer en het slechte ervan dringt dieper tot je door.

Ik kan er dan niet rustig onder blijven en voel mij gedwongen om iedereen aan de neus te hangen hoe slecht geschreven die rommel was, ja ik ga er daarna nog eens over schrijven ook en staat het in de krant, dan moet het uitgeknipt om na een jaar met al het uitgeknipte aan te kunnen tonen dat, ja wat eigenlijk, nou goed, dat er veel slecht geschreven rommel is.

Ik heb er een doos van staan. Je kan er verder niets meer. Het is tenslotte slecht geschreven rommel.

Nu dan heb ik besloten met slechts geschreven rommel anders om te gaan.

Slecht geschreven rommel werp ik ongelezen in een hoek van de kamer waarna het stuk papier onder mijn gebiedende blik, onderdanig en op eigen kracht, de oud-papierbak in kruipt. Als het niet wil luisteren wijs ik hem streng zijn plek. Kom op nu, zeg ik dan. En dan verdwijnt het tussen de oude kranten, mislukte verhalen en platgetrapte eierdozen.

Ik hoef mij er dan niet meer over op te winden en kan eens rustig overwegen wat ik verder met de dag zal doen.

(Op de televisie naar de Tros kijken.)

Makke schapen

Ik bezocht te A. het festival Spijkerrok. Eén van de abonnees raadde het mij aan.

De opbrengst van het festival ging naar het goede doel. Mijn bier smaakte dankzij dit gegeven twee keer zo goed. Halverwege mijn tweede biertje bedacht ik mij echter dat een goed doel ook gewoon kut kan zijn. De Clini Clowns bijvoorbeeld. Zij nemen zich met een directeur en dertig kantoormedewerkers wel erg serieus. Daar ga ik mij toch niet lam voor zuipen. 

Gelukkig bleek het goede doel 'iets met kinderen in Nicaragua'.

Op het podium stond een bandje dat The Sheep heette. Ze drumden anders op het drumstel van The James. De bandleden van The Sheep hadden grote bossen krullend haar. Ze klonken lang niet gek met dat hammondorgeltje er bij. Het was wel wat al te keurige retro allemaal. T-shirts met vale opdrukken, versleten allstars, die bossen haar.  Aan de sixtiessound durfden zij niet te morrelen. Zij liepen als gedresseerde paartjes achter de muzikale helden van hun grootvaders aan. Te braaf om echt te rocken.

Ja, kijk hier, ik lijk wel een recensent die zelf maar al te graag met een gitaar op het podium had gestaan. Dat klopt. Dat durf ik hier wel toe te geven.

Ik kan u zeggen dat ik er zelfs over denk om ook een bandje te beginnen. Omdat ik geen gitaar heb, niet kan zingen en hooguit met een rockballad mee kan drummen, zal ik de roadie zijn. In de bibliotheek zal ik briefjes ophangen met 'roadie zoekt gitarist en drummer voor het vormen van een band' Met daaronder in dikke zwarte viltstift: Joy Division, Sonic Youth, !!PUNK!!, Nirvana'.

Omdat ik als roadie ook nog de band moet leiden nemen we er nog een andere roadie bij die alle apparatuur moet tillen.

Ook kan hij me dan de handdoek aanreiken als ik het drumstel heb gesoundcheckt.

Dit gaat niet over Michael Jackson

Toch wel hoor.

Nu MJ dood is voel ik mij ineens oud.
Ik had via hem nog contact met de jaren tachtig en negentig.
Toen ik nog jong was en heel erg verlegen, een bril droeg, puisten had en niemand mij zag staan.

Nu ik daar zo over nadenk: Fuck de jaren tachtig en negentig. Het was de hel.

MJ is dood. Ik ben definitief bevrijd.

MJ,  over hem is reeds genoeg gezegd. En een opmerking als MJ is dood, ik ben bevrijd is in feite als dansen op zijn graf. Dansen op het graf van MJ, de moonwalk zeker.

Nog dit dan. De fans van MJ leken mij altijd al psychisch vrij instabiel. Ik hoop dat ze deze klap een beetje verwerken kunnen. Verzamelen op de Dam vond ik geen goed teken.

En waarom vraagt de NOS Marco Borsato om een reactie? Is hij dan de Nederlandse King of Pop of zo? Hij deed een of andere onbekende Italiaan in de soundmixshow. Hij kan niet dansen. Hij draagt spijkerbroeken. Hij trouwde met de assistente van Hans van der Togt.

MJ met de dochter van The King.

Marco Borsato draagt zijn steentje bij aan het goed doel.

MJ dacht dat hij de Messias was en met een dansje alle hongerende kindjes in Afrika weer gelukkig kon maken.

Waarom is het magazine gratis?

Iedereen vraagt mij waarom Maeb is een Magazine gratis is. Ja wat denk je zelf? Omdat anders niemand het lezen wil. Ik ben geen Tommy Wieringa  dat ik mag aanschuiven bij dwdd en dat mensen vervolgens naar de boekhandel rennen om mijn nieuwe roman te kopen. Bovendien schrijf ik geen romans. Mijn god, wat een werk is dat wel niet. Liever korte verhalen.

Gratis dus. Maar zit daar dan niet wat achter dan? Eén of ander plan om de wereld over te nemen? Dan toch zeker een oplichter die jou op slinkse wijze geld uit de zak wilt kloppen door je straks een deurwaarder - met boksbeugel in achterzak - op je af te sturen om jou tot betaling aan te zetten?

Neen!

Ik wil niet de wereld overnemen. Ik wil slechts gelezen worden. Dat is alles. Stel je even een schrijver voor die niemand leest. Wat voor leven heeft hij?

Geen.

Dus lees mij. Meer hoeft echt niet.

Ja, misschien straks doneren of sponsoren als je dat leuk lijkt. Het aantal abonnees blijft maar groeien zodat het aanschaffen van postzegels onderhand voelt als het aan de TNT afstaan van mijn linkerhand.

Alle andere kosten drukken wij zoveel mogelijk door ons toe te leggen op kopieerapparaten en printers en tweedehands rommel die wij bij de Switch vandaan trekken.

Dat het er dan nog steeds mooi uitziet ligt aan het grote talent van O.K. Parking die bewijzen dat je helemaal geen glimmend papier en nietjes nodig hebt om een mooi tijdschrift te maken.

In feite is Maeb is een Magazine een frontale aanval op al de glossy's met hun in photoshop geretoucheerde werkelijkheid. 

Maeb is rauw. Gerafeld papier, paperclips, gevouwen en gestempeld. De printer een schop geven en hopen dat hij het weer doet.