Maeblogt

Onderlangs (5)

Forza Lenie

Dinsdag las u in deze krant over Lenie Wichhart. Ze werkt bij wat vroeger de gemeentereiniging heette. Haar werkterrein is de omgeving van de Rijnkade. Zwerfvuil zul je daar niet aantreffen. Het werkethos van mevrouw Wichhart is ongekend. Ze zegt:  ‘Ik wil altijd opruimen.’ Op vakantie kijkt ze of de afvalbakken wel zijn geleegd.

Toen ik woensdag op de tribune zat bij Vitesse – FC Groningen dacht ik aan Lenie Wichhart. Zoals zij jaagt op het vuil langs de Rijnkade, zo had ik de spelers van Vitesse graag achter de bal aan zien rennen. Niet dus. Ze sjokten ongeïnspireerd over het veld. Ze verloren de bal en haalden hun schouders erover op. Het werd 1-5 voor Groningen.

Toen spits Kaloglu zich weer verstopte achter de rug van zijn tegenstander, fantaseerde ik dat hij op vakantie was en, net zoals Lenie Wichhart dan de afvalbakken controleert, de ongekende drang voelt het veld van de plaatselijke voetbalclub op te zoeken. Aan de rand van het zwembad zegt hij tegen zijn vrouw: ‘Luister, ik moet even weg.’ Een taxichauffeur zet hem af. Kaloglu snuift de geur van het gras op. Essentiële vragen komen in hem boven. Kan ik de pinnen hier aan? Hoe zit het met de lengte van het gras? Nee, een onwaarschijnlijk verhaal voor een spits die constant kopduels uit de weg gaat.

Toen ik na de ontluisterende nederlaag het Gelredome uitliep kwam het volgende beeld tot mij. Lenie Wichhart deelt hesjes uit. Alle spelers krijgen een prikker. Lenie zegt: ‘Vergeet de sigarettenpeuken niet.’ Dan lopen ze - Lenie voorop - allen het Jacob Groenewoud plantsoen over. Ze ziet er op toe dat niets blijft liggen. Nicky Hofs bukt voor een leeg colablikje. Stevanovic haalt een stuk plastic uit de struiken.

Ik ontwaakte uit de droom doordat ik ergens tegenaan liep. Het was de Porsche Cayenne van Piet Velthuizen.

(column De Gelderlander 31-10-2009)

Onderlangs (4)

De havenzangers

Wethouder Kreeft gaat volgende week een smartlap zingen getiteld ‘In de haven klinkt een lied door de nacht’. Het zal recht uit zijn hart moeten komen. Dat hoort bij een smartlap. Politieke gewoontes zal hij voor even moeten afzweren. Voor het plaatsen van kanttekeningen is geen plaats. Zing je over de eenzaamheid – een man is door zijn geliefde verlaten - dan moet je niet aankomen met de andere kant van het verhaal of ‘deze kwestie ligt genuanceerd’. Ja, zelfs in het geval dat de eenzame man dagen achtereen niet van de bank te krijgen is,  je denkt, een beetje zelfinitiatief kan wellicht geen kwaad, in een smartlap willen wij daar niets van weten. Daar draait alles om het lijden.

In ‘In de haven klinkt een lied door de nacht’ wordt zwaar geleden. Een meisje heeft haar vader verloren. ‘Zij heeft alleen de kroeg, want de zee heeft haar vader begraven.’ In de kroeg zingt en danst ze voor de zeelieden die hun zware bestaan voor een moment verlicht zien. Ze doet het graag. De zeemannen doen haar aan haar vader denken.

Dat wethouder Kreeft juist deze smartlap ten gehore zal brengen, doet mij goed. Het leed dat onze haven, die van Rijnboog, veroorzaakt heeft, is nauwelijks meer te overzien. Dat is niet de schuld van de haven zelf. Het zijn de voor- en tegenstanders die elkaar het leed berokkenen. Zij rollen al jaren vechtend over straat. Ze weten van geen ophouden. Wie praat nog over een winnaar, niemand, zij komen straks allen aangeslagen uit de strijd. Als de haven er straks ligt – hij komt er natuurlijk gewoon, zo gaan die dingen - zal er voor hen een kroeg geopend moeten worden. Dan kunnen de vechtersbazen daar als doorleefde zeemannen aan de bar hangen. Het bier zal rijkelijk vloeien. Gezamenlijk zullen ze zingen. In de haven klinkt een lied door de nacht.

(column De Gelderlander 24-10-2009)

Onderlangs (3)

De aanslag

De herfstwind stond tegen bij het fietsen. Ik moest ook nog eens de Pleybrug op. Ik deed het rustig aan. Als schrijver moet je voorzichtig zijn met het leveren van lichamelijke inspanning. Voor je het weet eist het opfietsen van een brug al je aandacht op. De dingen die om je heen gebeuren gaan aan je voorbij. Je komt thuis en hebt niets om over te schrijven. Bovendien veraangenaamt een voortdurende oplettendheid het fietsen. Er is toch altijd wel iets opvallends te zien. Voorbij de Pleybrug bijvoorbeeld, ik fietste net de Schaapdijk op, stuitte ik op iets bijzonders. Een vrouw was onder het wandelen een boek aan het lezen. Het was een roman. De titel ontging mij. Jammer, het moet een aanrader zijn geweest. Ze kreeg het boek maar niet weggelegd.

Na de vrouw die al lopende las, kwam ik niets meer tegen dat het beschrijven waard was. In de verte rookte de vuilverbrander te Duiven. Aan mijn linkerhand keek ik uit over businesspark IJsseloord 2.  Ik gaapte even. Niets spannends aan. Vroeger was dat anders. Er lag daar een autokerkhof. We fietsten er vanuit Zuid wel eens naar toe. Dan klommen we over het hek en deden alsof we konden autorijden. Totdat we de eigenaar over het kerkhof hoorden bulderen. Ook gingen er verhalen over een verwilderde hond die los liep.

Het autokerkhof is inmiddels opgeruimd. Het past niet meer bij deze tijd. Tegenwoordig houdt men meer van netjes. Oprah Winfrey predikt het opruimen op de televisie. Je ziet het ook terug in de stad. Braakliggend terrein, dat kan niet meer. Ze geven het snel een bestemming. Dan verrijzen er nieuwbouwwoningen met aangeharkte tuintjes of strakke kantoorunits met spiegelende ramen.

Bij thuiskomst bleek mijn bureau gelukkig nog steeds een bende. Het lag vol met krantenknipsels, stapels boeken, verfrommeld papier, lege koffiekopjes. En een vergeten blauwe envelop. Ze willen geld zien.

(column De Gelderlander 17-10-2009)

Onderlangs (2)

(Onderlangs, zo heet dus mijn column voor De Gelderlander)

Hertog vliegt niet meer

In de Showroom in Arnhem staat het Rijnhuisje tentoongesteld. Het is een soort van eenpersoonscaravan die je over de rand van de Rijnkade moet hangen. Dan laat je het huisje nog wat zakken totdat de stad uit je zicht verdwenen is en je alleen met de rivier overblijft.

Donderdag wilde ik graag in het Rijnhuisje zitten. Om na te denken. Het nieuws dat Hertog, de Afrikaanse vechtarend van Vitesse, was overleden noopte mij daar toe. Ik zag hem zo graag vliegen door het Gelredome. Zijn verzorger zwaaiend met een stuk vlees. Hertog zag hem wel, maar koos zijn eigen moment. Daar sloeg hij dan zijn vleugels uit. Een schitterende zweefvlucht volgde. Recht op zijn doel af.
 
Ik zag voor Hertog een grote rol weggelegd in de stad Arnhem. Ik had hem voorafgaand aan de raadsvergaderingen graag een zweefvlucht door de raadzaal zien maken, over de hoofden van de raadsleden heen, zo op de in een lederen handschoen gestoken hand van burgemeester Krikke. Waarna hij de rest van de vergadering in een speciaal voor hem in de muur van de raadzaal uitgehakte nis zou toekijken. Eén van de raadsleden (Jan de Wit) zou er een gewoonte van maken om halverwege de vergadering, Rikken en Elfrink zijn verwikkeld in een fel debat, een van huis meegebrachte kipkluif hoog in de lucht te werpen. Een zweefvlucht van Hertog volgt. Rikken en Elfrink kijken in stilte toe hoe Hertog het stuk kip uit de lucht vist.

Op het Kerkplein had een grote zuil opgezet kunnen worden met daar bovenop een riant vogelhuis, Hertogs eigen Duivelshuis. Vanaf daar zou hij vluchten maken over de stad. Mensen zouden naar hem wijzen. Kijk, Hertog! Daar gaat hij! Hij zou scheervluchten maken over de rivier. Vanuit het Rijnhuisje (mijn nieuwe kantoor) zou ik hem bewonderend gadeslaan.

Het liep allemaal anders. Hertog stierf woensdagmiddag aan een schimmelinfectie. Hij zal nooit meer vliegen.

Onderlangs (1)

Vanaf nu elke maandag op mijn weblog: mijn wekelijkse column voor De Gelderlander.

Regenwoud

Vier weken vakantie te Suriname lieten zich gelden. Ik liep over winkelcentrum De Drieslag alsof het nog steeds 39 graden in de schaduw was. Het duurde een eeuwigheid voordat ik bij Frits de groenteboer was. (Ter hoogte van de kiosk haalde een man mij in. Hij liep met een rollator.)

Frits adviseerde mij bonen te nemen, handgeplukte uit Huissen. Veel beter dan de, volgens Frits, smaakloze machinale bonen. Huissense handgeplukte bonen leken mij uitermate geschikt om mijn herintegratie in de Nederlandse maatschappij een stimulans te geven. Ik nam een halve kilo. Lekker hoor, zei Frits, terwijl hij de bonen afwoog.

Op de terugweg liep ik nog even de Surinaamse toko binnen. Ik snoof de geur op. Voor even waande ik mij weer op vakantie. In gedachten stond ik midden in het regenwoud onder één van de watervallen van de Brownsberg.

Thuis nam ik de tijdens de vakantie opgespaarde kranten door. Arnhem was uitgeroepen tot de groenste stad van Europa. Ik keek uit het raam. In de groenste stad van Europa waren achter mijn huis alle bomen gekapt om plaats te maken voor een geasfalteerde scooterracebaan. Een fietspad noemen ze dat op het stadhuis. Ik las nog wat verder in de krant. De Schutterij van de Clingelbeeck had een nieuwe koning, een gieter op rupsbanden had door Arnhem gereden, hobbyfotograaf Henk Peters was nog steeds vermist en groot nieuws over Meinerswijk. Ze blijft zoals ze is: een ongerept natuurgebied.

Zo nu en dan fiets ik er heen en parkeer mijn fiets onder de appelboom aan het einde van de hoogwaterkering. Dan loop ik het pad af richting het vogelkijkhuis. Voorbij het klaphekje beland je in dichte bebossing. Het ruikt er vochtig. Zou je van het pad af willen dan heb je een kapmes nodig om je een weg te banen. Nu weet ik waar het op lijkt. Het is daar net het Surinaamse regenwoud.

Maeb op Sonsbeek Theater Avenue

In april droeg ik verhalen voor op het open podium van Huis van Puck in Arnhem. Het was een succes. Ze hebben me nu geboekt voor de Sonsbeek Theater Avenue te Arnhem. 25 minuten lang het beste van Maeb, met veel ongepubliceerd werk, nieuwe personages en, ook lang niet gek, ik zal diepgaand inzicht verschaffen in de Essentie van Alles.

Komt allen zou ik zeggen. Het wordt leuk.

Datum: zaterdag 8 augustus
Aanvang: 15:00 uur
Locatie: Sonsbeek Theater Avenue, in de Avenue Lounge
Toegang: gratis

Meer info hier.

Makke schapen

Ik bezocht te A. het festival Spijkerrok. Eén van de abonnees raadde het mij aan.

De opbrengst van het festival ging naar het goede doel. Mijn bier smaakte dankzij dit gegeven twee keer zo goed. Halverwege mijn tweede biertje bedacht ik mij echter dat een goed doel ook gewoon kut kan zijn. De Clini Clowns bijvoorbeeld. Zij nemen zich met een directeur en dertig kantoormedewerkers wel erg serieus. Daar ga ik mij toch niet lam voor zuipen. 

Gelukkig bleek het goede doel 'iets met kinderen in Nicaragua'.

Op het podium stond een bandje dat The Sheep heette. Ze drumden anders op het drumstel van The James. De bandleden van The Sheep hadden grote bossen krullend haar. Ze klonken lang niet gek met dat hammondorgeltje er bij. Het was wel wat al te keurige retro allemaal. T-shirts met vale opdrukken, versleten allstars, die bossen haar.  Aan de sixtiessound durfden zij niet te morrelen. Zij liepen als gedresseerde paartjes achter de muzikale helden van hun grootvaders aan. Te braaf om echt te rocken.

Ja, kijk hier, ik lijk wel een recensent die zelf maar al te graag met een gitaar op het podium had gestaan. Dat klopt. Dat durf ik hier wel toe te geven.

Ik kan u zeggen dat ik er zelfs over denk om ook een bandje te beginnen. Omdat ik geen gitaar heb, niet kan zingen en hooguit met een rockballad mee kan drummen, zal ik de roadie zijn. In de bibliotheek zal ik briefjes ophangen met 'roadie zoekt gitarist en drummer voor het vormen van een band' Met daaronder in dikke zwarte viltstift: Joy Division, Sonic Youth, !!PUNK!!, Nirvana'.

Omdat ik als roadie ook nog de band moet leiden nemen we er nog een andere roadie bij die alle apparatuur moet tillen.

Ook kan hij me dan de handdoek aanreiken als ik het drumstel heb gesoundcheckt.

Maeb in de Showroom

Zaterdag 25 april lees ik wederom enkele verhalen voor, dit keer tijdens de Salon van GANG, in de Showroom in Arnhem.

Pin me er niet op vast, maar ik heb het voornemen voor te lezen over Jos, de zestienjarige bakkerszoon uit Sinselsbeek, wiens leven een absurde wending neemt waarbij een zekere rol is weggelegd voor het hartverscheurende decolleté van zijn dorpsgenote Liselotte G.

Je kan er ook luisteren naar de dichters Robin Gerritsen, Petra Else Jekel, Menno Wieringa en Freddy Nekkers.

Verder die avond: Karaoke van kunstenaar Niq Nguyen en Balkan Traditional Muzik door DJ Anatoli Arkanov.

Aanvang 20.00 uur, de Showroom vind je hier.

Ze schopten me

Mijn knie is geschaafd en mijn bovenbeen stijf. Dat komt door die gasten waar ik gisteren tegen voetbalde. Ze dachten hun gebrek aan snelheid alsmede hun gebrekkige talent als het aankomt op het aannemen en trappen van een bal te moeten compenseren met het ruimhartig uitdelen van schoppen waarbij zij er de voorkeur aan gaven het been te strekken en de voet zodanig op te richten dat de noppen telkens in een hoek van 90 graden op mijn benen terecht kwamen.

Uitgerekend op de ochtend na een dergelijke afmattende voetbalwedstrijd, op het moment dat een gebroken lichaam verzorging verdient (men denke aan een massage van mijn pijnlijke benen door een niet nader te noemen vrouwspersoon) was zowel in de linker keukenlade, als ook beneden in de berging, geen enkel zakje koffiepads meer te vinden.

Zodoende trok ik, zo goed en kwaad als dat ging (mijn rug begon ook nog eens op te spelen als gevolg van de verhuizing van A. te A. op zaterdag), mijn schoenen en jas aan en liep de deur uit, om in de supermarkt koffie te gaan halen.

Mijn benen stonden lopen nog net toe, al werd ik met elke stap herinnerd aan de wedstrijd van de dag ervoor en dan met name die halve zool van een nummer 4 die het nodig vond zijn knie in mijn dijbeen te planten toen ik hem met een fijne truc passeerde.

Erger nog was hun nummer 14. Hij ging bij C. op zijn hand staan, net toen C., na voor de zoveelste keer geschopt te zijn, op de grond lag, kermend van de pijn. Ik keek deze nummer 14 eens recht in de ogen en schrok van wat ik zag. Totale gewetenloosheid gecombineerd met pure minachting, oftewel Het Kwaad.

Ik had Het Kwaad graag een klap op zijn dikke kop gegeven, maar dat zou slechts geleid hebben tot een massale kloppartij waarbij al vaststond dat Het Kwaad en zijn kompanen de gekste waren, het hardst konden slaan en psychisch van een dergelijke knokpartij het minst te lijden zouden hebben.

Uiteindelijk wonnen we de wedstrijd maar ik kon er niet echt blij om zijn omdat ik machteloos had moeten toezien hoe Het Kwaad op C. zijn hand was gaan staan zonder daarvoor gestraft te worden.

Dat dit soort terreur ook in de toekomst onder ons zal zijn, bleek na de wedstrijd. Van uitputting leunde ik tegen een hek. Ik keek toe hoe één van de andere schoppers nog even met zijn zoontje van 4 een balletje stond te trappen. Ik liet mij meeslepen door dit vredige tafereel en zei hem dat zijn zoon talent had. Hij antwoordde dat het hem niet interesseerde.

Zijn zoontje zat op kickboksen.

Maeb leest voor

Aanstaande donderdag draag ik een paar van mijn zkv's voor in boekhandel Ongerijmd in Arnhem. De avond is georganiseerd door het Schrijvers Platform Arnhem. Naast mijn zkv's kan je gedichten en verhalen horen van Jaap Blonk, Dichter Û, Renate Diks, Robin Gerritsen, Clarien van Harten, Petra Else Jekel, Hanz Mirck, Freddy Nekkers, Luuk Vastenhout, Ton Verbeeten, Bernd Ebbo Visser en Menno Wieringa.

Mogelijk dat ik mijn verhaal over het jongere broertje van Jezus ga voorlezen en anders wellicht die over het opruimen van mijn bureau (het leidde tot geheel nieuwe inzichten die mijn leven ingrijpend gewijzigd hebben) of anders die over mijn personage Egbert-Jan, 19 jaar oud, die zich tot doel gesteld heeft zoveel mogelijk lege pagina's van Wikipedia op te vullen.

Ik zie nog wel even.

Het duurt van 19.00 uur tot 21.00 uur. Meer info hier.