Vanaf nu elke maandag op mijn weblog: mijn wekelijkse column voor De Gelderlander.
Regenwoud
Vier weken vakantie te Suriname lieten zich gelden. Ik liep over winkelcentrum De Drieslag alsof het nog steeds 39 graden in de schaduw was. Het duurde een eeuwigheid voordat ik bij Frits de groenteboer was. (Ter hoogte van de kiosk haalde een man mij in. Hij liep met een rollator.)
Frits adviseerde mij bonen te nemen, handgeplukte uit Huissen. Veel beter dan de, volgens Frits, smaakloze machinale bonen. Huissense handgeplukte bonen leken mij uitermate geschikt om mijn herintegratie in de Nederlandse maatschappij een stimulans te geven. Ik nam een halve kilo. Lekker hoor, zei Frits, terwijl hij de bonen afwoog.
Op de terugweg liep ik nog even de Surinaamse toko binnen. Ik snoof de geur op. Voor even waande ik mij weer op vakantie. In gedachten stond ik midden in het regenwoud onder één van de watervallen van de Brownsberg.
Thuis nam ik de tijdens de vakantie opgespaarde kranten door. Arnhem was uitgeroepen tot de groenste stad van Europa. Ik keek uit het raam. In de groenste stad van Europa waren achter mijn huis alle bomen gekapt om plaats te maken voor een geasfalteerde scooterracebaan. Een fietspad noemen ze dat op het stadhuis. Ik las nog wat verder in de krant. De Schutterij van de Clingelbeeck had een nieuwe koning, een gieter op rupsbanden had door Arnhem gereden, hobbyfotograaf Henk Peters was nog steeds vermist en groot nieuws over Meinerswijk. Ze blijft zoals ze is: een ongerept natuurgebied.
Zo nu en dan fiets ik er heen en parkeer mijn fiets onder de appelboom aan het einde van de hoogwaterkering. Dan loop ik het pad af richting het vogelkijkhuis. Voorbij het klaphekje beland je in dichte bebossing. Het ruikt er vochtig. Zou je van het pad af willen dan heb je een kapmes nodig om je een weg te banen. Nu weet ik waar het op lijkt. Het is daar net het Surinaamse regenwoud.
Regenwoud
Vier weken vakantie te Suriname lieten zich gelden. Ik liep over winkelcentrum De Drieslag alsof het nog steeds 39 graden in de schaduw was. Het duurde een eeuwigheid voordat ik bij Frits de groenteboer was. (Ter hoogte van de kiosk haalde een man mij in. Hij liep met een rollator.)
Frits adviseerde mij bonen te nemen, handgeplukte uit Huissen. Veel beter dan de, volgens Frits, smaakloze machinale bonen. Huissense handgeplukte bonen leken mij uitermate geschikt om mijn herintegratie in de Nederlandse maatschappij een stimulans te geven. Ik nam een halve kilo. Lekker hoor, zei Frits, terwijl hij de bonen afwoog.
Op de terugweg liep ik nog even de Surinaamse toko binnen. Ik snoof de geur op. Voor even waande ik mij weer op vakantie. In gedachten stond ik midden in het regenwoud onder één van de watervallen van de Brownsberg.
Thuis nam ik de tijdens de vakantie opgespaarde kranten door. Arnhem was uitgeroepen tot de groenste stad van Europa. Ik keek uit het raam. In de groenste stad van Europa waren achter mijn huis alle bomen gekapt om plaats te maken voor een geasfalteerde scooterracebaan. Een fietspad noemen ze dat op het stadhuis. Ik las nog wat verder in de krant. De Schutterij van de Clingelbeeck had een nieuwe koning, een gieter op rupsbanden had door Arnhem gereden, hobbyfotograaf Henk Peters was nog steeds vermist en groot nieuws over Meinerswijk. Ze blijft zoals ze is: een ongerept natuurgebied.
Zo nu en dan fiets ik er heen en parkeer mijn fiets onder de appelboom aan het einde van de hoogwaterkering. Dan loop ik het pad af richting het vogelkijkhuis. Voorbij het klaphekje beland je in dichte bebossing. Het ruikt er vochtig. Zou je van het pad af willen dan heb je een kapmes nodig om je een weg te banen. Nu weet ik waar het op lijkt. Het is daar net het Surinaamse regenwoud.
Je eerste Gelderlander Column. Hoe cool is dat.
Gefeliciteerd
Geplaatst door: Bernard | 5 oktober 2009 om 21:35