Mijn dochter E. maakt meer rommel dan ik in staat ben op te ruimen. Een tragische vicieuze cirkel recht naar beneden die slechts doorbroken wordt met de thuiskomst van S.
Ik heb overwogen om de hele dag achter haar aan te lopen en alles weer terug te stoppen wat zij uit kasten trekt, maar dan komen wij niet toe aan eten en drinken.
Er rest mij niets anders dan toe te kijken hoe zij het huishouden van mij overneemt.
En dan zijn er nog de mysteries.
Als ik even de was ga ophangen en ik kom terug in de woonkamer dan zijn alle mandarijnen uit de fruitschaal verdwenen, nergens ligt een schilletje, ik zie slechts nog wat sapsporen op het shirt van E.
Ik ga naar de wc. Daarna afwassen. De afwasborstel zit onder de pindakaas. E. speelt met blokken alsof er niets aan de hand is.
De tomaten, waar ik salade van wilde maken, waren verdwenen. (Dit was trouwens geen mysterie. Er leidde een spoor van sap naar de plek waar ze de tomaten in haar eigen pannetje had gepureerd.)
Ze heeft een plek voor Geheime Dingen (achter het gordijn in de keuken). Ze eet er broodkosten die ze op de grond vindt, speelt er met haar vaders telefoon of gaat kwartetten met mijn bankpasjes, of kleurt haar gezicht in met balpen.
Mooi? Ja, heel mooi zeg ik dan.
*grote glimlach*
Geplaatst door: Gerjanne Tiemens | 11 juni 2009 om 12:01
ik moet denken aan die reclame van die vader met allerlei onverwachte maar vervelende obstakels in zijn huis. geen moment rust, etc.
Geplaatst door: karin r. | 11 juni 2009 om 14:36
Owh, die ken ik niet. Maar ik ben wel net nog over een trapfietsje geknikkerd.
Geplaatst door: Maeb | 11 juni 2009 om 14:45
Super verhaal - meld je aan bij de Volkskrant, Martijn! Jij kunt het gat dat Martin Bril achterlaat met gemak vullen. Hoe je dat moet brengen, is een apart verhaal natuurlijk...
Geplaatst door: Rijk WIllemse | 11 juni 2009 om 23:46