Zoals een speelgoedkasteel

Joost Zwagerman was aan het oreren over nazikopstukken. Als intellectueel voelde Zwagerman zich geroepen om het volk en ‘s lands politici er op te wijzen dat Eichmann dan wel een doodgewone boekhouder mocht zijn geweest, dat wij daarom nog niet te pas en te onpas andere gewone mensen mogen vergelijken met een nazi.

Toen Ed Nijpels hem probeerde te onderbreken, keek Zwagerman hem recht in de ogen aan, verhief zijn stem ietsjes en bleef gewoon doorpraten over nazikopstukken en nu ook over de joden. Als je zegt: die en die is een nazi dan zeg je volgens de schrijver Zwagerman tegelijkertijd dat zus en zo joden zijn.

Er kwam geen einde aan het gepraat van Zwagerman. Zijn punt was al lang en breed gemaakt, toen de intellectueel Mulisch ging citeren, over Fitna begon en weet ik niet al.

Omdat Nijpels, Pauw noch Witteman de intellectueel stil kregen, stopte ik met luisteren en verlegde ik mijn aandacht naar het publiek dat op de achtergrond zat toe te kijken. Recht achter Zwagerman zat een meisje. Ze had een grote witte bloem op haar schouder. Dat een meisje een grote witte bloem op haar schouder draagt, vond ik een schitterend gegeven, maar tegelijkertijd ook onwaarschijnlijk, want je schouder is toch wel een rare plek om een bloem te dragen.

Was ik het meisje tegengekomen in het café dan had ik haar  gezegd dat ik het heel bijzonder vind om een bloem op je schouder te dragen. Ik zou haar daarna vertellen dat ik van bloemen geen enkel verstand heb, maar er wel de nodige waardering voor kan opbrengen, behalve dan voor lelies want die doen mij denken aan mijn dode opa die, opgebaard in het mortuarium, door lelies omringd werd.

Daarop zou ik haar zeggen dat het wel stom is om zo ineens over mijn dode opa te spreken, maar dat het wel een hele fijne man was die mij extra grote cadeaus gaf als mijn vader en moeder hadden gezegd dat de cadeautjes wel wat minder konden, dus hij mocht dan wel dood zijn, vervelend om over hem te praten was het allerminst.

Mijn fictieve conversatie met het meisje met de bloem op haar schouder ging zo nog even door totdat de k1-fighter aan het woord kwam en ze uit beeld verdween. Toen Ed Nijpels vertelde dat hij vroeger hypnotiseur was geweest, kwam ze ineens weer met haar bloem op haar schouder in beeld.

Ze leek me best wel lief.