Maeblogt

Magazine werkt over

Afgelopen vrijdag was er weer Nieuwe Gardes 8 uur overwerken voor het goede doel. Ik was er bij in Arnhem. Vanzelfsprekend brengt het magazine verslag uit. Met een soort van powerpointpresentatie.

Serieus.

Kijk maar:

| View | Upload your own

| View | Upload your own

| View | Upload your own

Voor mij geen zweepslagen meer

Mijn ochtendritueel bestaat uit het lezen van ochtendkranten en het drinken van sterke kopjes koffie. De koffie drink ik op de nuchtere maag zodat mijn lichaam direct weet dat het gedaan is met de nachtrust. Werken zullen die organen.

De ochtendkranten. Mensen denken vaak dat je de dag niet rustiger kan beginnen dan met het uitgebreid lezen van de ochtendkrant. Dat is echter een misverstand. De ochtendkrant doet bij je hersenen wat sterke koffie doet met een nuchtere maag.

Je hersenen zijn tenslotte ook net ontwaakt en met de ochtendkranten overspoel je ze steevast met de uitzichtloze situatie van de Palestijnen in de Gazastrook, opstandige Tibetanen, de armoedeproblematiek in zijn algemeen, de internationale kredietcrisis, toestanden in Afghanistan etc.

(Al moet ik eerlijk bekennen dat ik altijd als eerste het lokale nieuws doorneem, zoals je van een espresso eerst even het crèmelaagje aflepelt.)

Mijn ochtendritueel met sterke koffie en het onoplosbaar wereldleed is – nu ik daar zo over nadenk - in feite een vorm van zelfkastijding. In net ontwaakte toestand ben ik als een pasgeboren veulentje dat wankelt op zijn benen. Pasgeboren veulentjes ga je ook niet direct met een zweep te lijf.

Mijn ochtendritueel zal ik moeten aanpassen. Nu ik recentelijk ontdekt heb dat ik  gemiste televisie-uitzendingen op elk moment van de dag terugkijken kan, overweeg ik de dag voortaan aan te vangen met een uitzending van Pauw en Witteman.

Van dat monotone gekeuvel val ik ‘s avonds altijd prima in slaap. Me dunkt dat het dan, nippend aan een slap kopje thee, ook rustig wakker worden is. 

De smaak van nat karton

(Vorige week schreef ik dit verhaal over de vorige week van vorige week.)

Vorige week leek het wel alsof ik de week met een uur achterstand begonnen was. Ik voelde mij voortdurend op de hielen gezeten door de tijd. Woensdag had ik met veel moeite een half uur teruggewonnen. Vrijdag liep ik weer aardig gelijk.

Loop je een uur achter op de werkelijke tijd dan schiet het avondeten er wel eens bij in. Zo moest ik op een gegeven moment overhaast van huis weg om nog op tijd te komen voor een bijeenkomst. Voor het avondeten was ik geheel aangewezen op een automatiek die op de route lag.

Het aanbod in de automatiek stelde teleur. De keuze bestond uit frikadellen, kroketten, bamiballen of nasischijven. Ik begon met een kroket. Het ding smaakte zo zo. Een tweede kroket was aan mij niet besteed. Met een gezond voedingspatroon in het achterhoofd koos ik voor een nasischijf. Daar schijnt toch een snippertje prei in te zitten.

Het was ronduit mijn vieste nasischijf ooit. De kant waarop hij op het warmhoudplaatje had gelegen was hard en taai. Wat er in de schijf zat smaakte naar nat karton. Zo er snippertjes prei in zaten waren ze grijs van kleur en smaakloos.

Ik heb het ding toch opgegeten omdat ik bang was dat ik anders halverwege de avond last zou krijgen van een inzinking zoals bij wielrenners die niet gegeten hebben voordat ze de Galibier op fietsen.
Na afloop van de bijeenkomst stelde ik tot mijn spijt vast dat ik met alleen een kroket vermoedelijk het einde ook wel gehaald had.

Alles bij elkaar had het tegen mijn zin eten van de nasischijf mij die avond nog de meeste inspanning gekost.

Kijk m'n kunstkoe

Zo goed als dood.