De smaak van nat karton
(Vorige week schreef ik dit verhaal over de vorige week van vorige week.)
Vorige week leek het wel alsof ik de week met een uur achterstand begonnen was. Ik voelde mij voortdurend op de hielen gezeten door de tijd. Woensdag had ik met veel moeite een half uur teruggewonnen. Vrijdag liep ik weer aardig gelijk.
Loop je een uur achter op de werkelijke tijd dan schiet het avondeten er wel eens bij in. Zo moest ik op een gegeven moment overhaast van huis weg om nog op tijd te komen voor een bijeenkomst. Voor het avondeten was ik geheel aangewezen op een automatiek die op de route lag.
Het aanbod in de automatiek stelde teleur. De keuze bestond uit frikadellen, kroketten, bamiballen of nasischijven. Ik begon met een kroket. Het ding smaakte zo zo. Een tweede kroket was aan mij niet besteed. Met een gezond voedingspatroon in het achterhoofd koos ik voor een nasischijf. Daar schijnt toch een snippertje prei in te zitten.
Het was ronduit mijn vieste nasischijf ooit. De kant waarop hij op het warmhoudplaatje had gelegen was hard en taai. Wat er in de schijf zat smaakte naar nat karton. Zo er snippertjes prei in zaten waren ze grijs van kleur en smaakloos.
Ik heb het ding toch opgegeten omdat ik bang was dat ik anders halverwege de avond last zou krijgen van een inzinking zoals bij wielrenners die niet gegeten hebben voordat ze de Galibier op fietsen.
Na afloop van de bijeenkomst stelde ik tot mijn spijt vast dat ik met alleen een kroket vermoedelijk het einde ook wel gehaald had.
Alles bij elkaar had het tegen mijn zin eten van de nasischijf mij die avond nog de meeste inspanning gekost.
Zo at ik laatst een warme leuning van de Ap. Hij viel tegen.
Je bent zo een van de Hema gewend hè…
Geplaatst door: Sjoerd | 20 maart 2008 om 9:35