Maeblogt

De wereld draait door

Als je de hele dag denkt in het tempo dat je schrijft dan is de televisie en Matthijs van Nieuwkerk in het bijzonder een soort van woordenachtbaan over de kop.

 

Fuck glucosestroop

De euroshopper-pindakaas smaakt ineens zoet. Iemand heeft er glucosestroop ingestopt. Noodgedwongen moet ik nu op zoek naar een ander merk pindakaas. Op pindakaasgebied was ik behoorlijk merkvast. Dat mijn keuze op euroshopper viel, had met de voordelige prijsstelling niets te maken. De smaak was ronduit die van pindakaas. Onbegrijpelijk dat ze dan onaangekondigd de receptuur veranderen.

Een jaar geleden was ik even bang dat ik nooit meer pindakaas zou eten. In het ziekenhuis te A. onderging ik een allergietest, waarbij ik een lichte reactie gaf op een prikje met pinda-substraat. Gelukkig zag de dokter het rode vlekje over het hoofd, zodat ik bij thuiskomst met een gerust hart twee boterhammen met pindakaas eten kon.

Toen ik de pot in handen had, drukte ik hem heel even tegen de borst. Dat zegt alles over mijn voorliefde voor het broodbeleg pindakaas.

Vliegende tackles bleven uit

Gisteren zag ik Matthijs van Nieuwkerk en Wilfried de Jong op televisie. Ze probeerden een stukje emotie uit Marco van Basten te trekken. Matthijs van Nieuwkerk, de man die Balkenende los kreeg. Wilfried de Jong: de man die de voetballer Leonardo ooit liet huilen als een klein jongetje.

Ze begonnen met Marco’s oude voetbalschoenen. Ze kwamen voorbij op een lopende band. Marco van Basten bleef er heel gewoontjes onder. Bovendien had hij helemaal niet op ze gevoetbald in zijn Milan-tijd.

Televisiebeelden van toen hij nog voetbalde. De omhaal in de kruising. Marco bleef onbewogen. Uitbundig juichen was er vroeger al niet bij. 

Op de massagetafel lag Matthijs’ en Wilfrieds joker klaar:  Marco’s vriend Robbie de Wit die op 22 jarige leeftijd moest stoppen met voetballen vanwege een hersenbloeding. Wilfried ondervroeg hem. Met een schuin oog keek hij af en toe naar Marco. Geen spoor van emotie. Zien ze elkaar nog wel eens, vroeg hij Marco. Ja. Robbie was laatst nog langsgekomen bij de training van het Nederlands elftal. Niks bijzonders.

Daarop gingen Matthijs, Wilfried en Marco kijken naar een beeldfragment van de legendarische bokser Mohammed Ali. Bij hem heeft de topsport ook zijn tol geëist. Wat betekent Ali eigenlijk voor jou, vroeg Matthijs. Marco vertelde dat zijn vader hem ‘s nachts wakker maakte om wedstrijden op televisie te zien.

Wilfried en Matthijs schoven verwachtingsvol naar voren. Marco van Basten die op het punt stond zijn bewondering voor bokslegende Mohammed Ali te tonen. Maar Marco was vroeger helemaal niet voor Mohammed Ali. Hij was voor hoe-heet-ie-ook-al-weer-Foreman. Ali was te bijdehand, vond Marco. Hij praatte teveel.

Toen volgde het beeldfragment. Mohammed Ali, aangetast door de ziekte van Parkinson, praatte met Will Smith, de acteur. Matthijs en Wilfried hoopten dat Marco zou denken aan zijn enkel die hem het voetballen onmogelijk maakte.

Blijft een beetje verdrietig om te zien, zei Matthijs. De grote Ali, gesloopt door het boksen. Marco: Ja, dat weet je niet. Die Parkinson had hij anders ook wel kunnen krijgen.

Zo kregen Matthijs en Wilfried een hele uitzending van Holland Sport lang geen vat op Marco van Basten. Net als die spijkerharde Italiaanse verdedigers toen Marco nog voetbalde. Die hebben toen uit frustratie maar zijn enkel gesloopt.

Broodje Magazine

Het magazine heeft een naam

Voorproefje van het magazine

Mensen vragen mij: Maeb, waar gaat je magazine dan in godsnaam over? Nou goed, daar kan ik nog niks over zeggen.

Wel kan ik iets laten zien. Een foto. Van een papiertje dat ik vasthoud. Daar laat ik het verder bij. Wat het is zie je terug in de eerste editie. Waar ik nu heel hard aan werk.

Een krant is geen magazine

Ik ben bang voor de zaterdagkrant. Hij intimideert me. Alleen al de dikte van het ding. Ik krijg hem nauwelijks van de deurmat afgetild. Ligt hij eenmaal op tafel dan denk ik aan al die pagina’s die omgeslagen zullen moeten worden. Ik ontbijt met een extra boterham.

Wil je de zaterdagkrant een keer goed lezen trek daar de zondag dan ook nog maar voor uit. Sommige artikelen zijn heel lang. Ze vullen met gemak een pagina. Dan moet ik altijd even naar adem happen voor ik lezen ga. Denk ik dat halverwege ben, dan moet ik nog driekwart.

Mijn zaterdagkrant heeft ook een magazine. Het magazine is stom. Ik heb er nog nooit iets interessants in gelezen. Het ontgaat mij ook volledig waarom dat wat er in staat niet gewoon in de krant erbij kan.
Nu ik daar over nadenk zou het kunnen dat de zaterdagkrant eigenlijk een magazine wil zijn. Dat hij daarom een klein magazinnetje ertussen stopt.

Maar de zaterdagkrant is geen magazine. Hij is een lelijk ding van grijs papier en ook heel dik.