Maeblogt

Het magazine leest boeken

Ik bezocht de boekenbeurs. Het was in de grote kerk. Het ding was van voor tot achter gevuld met tafels vol boeken. Ik begon bij de rubriek Geschiedenis. Het verleden heeft nu eenmaal mijn buitengewone interesse.

Ik vond er een boek over Che Guevara uit de serie Kritiese Biblioteek van uitgeverij Polak & Van Gennep uit 1968. Toen dachten ze zelfs de spelling van het Nederlands naar hun hand te kunnen zetten.

Denk nu niet dat ik Che Guevara een warm hart toedraag. De man kon als marxistische revolutionair meedogenloos te werk gaan. Voor een executie meer of minder draaide hij zijn hand niet om. Che Guevara en de marxistische revolutie. In Cuba zien we wat daar van gekomen is. Vrijheid is er ver te zoeken.

Met het Che Guevaraboek in de tas liep ik door naar de afdeling Bon ton. Bijzondere uitgaven zag ik er niet echt tussen. Eerder rijen vol geschilferde kaften. Ik schoof door naar Bellettrie. Dan hebben we het over kleine boekjes. Veelal poëzie. Een vracht vol Toon Hermans lag ertussen. Mogelijk dat zijn gedichten je op den duur de keel uithangen. Anders kan ik het ook niet verklaren dat het er vol lag met Toon Hermans.

Verder deed ik die middag nog de rubriek Religie aan. Het geloofsvraagstuk kan mij wel boeien. Terwijl ik daar een boek in handen had over de katholieke kerk in de vorige eeuw, kwam van de rubriek Kunst abonnee N. aanlopen. Ze zei: Het magazine leest boeken! Ik liet haar zien wat ik aan het lezen was. We babbelden wat over het magazine. Daarna verlegden we onze aandacht weer naar de rijen boeken.

Dat kan dus tegenwoordig: het magazine tegenkomen.

Vergeet de krant, abonneer op Maeb

Toen ik vanmorgen opstond, naar beneden liep, de krant pakte, geen koffie zette - want die was op - wel gewoon twee beschuitjes hagelslag smeerde en mijn oog liet vallen op de krant, zag ik een foto van twee agenten en twee verpleegsters die in een verzorgingshuis een oud vrouwtje haar eten kwamen brengen.

Uit het onderschrift begreep ik dat de twee agenten aan het staken waren. Ze hadden actiehesjes aan. Eentje had zelfs een led-lampje om zijn nek hangen. Alsof hij zo van het Malieveld kwam. De agenten staakten maar toch werkten ze. Maar niet op het politiebureau. Dat was het slimme ervan. 

Niet dat dat werken heel veel nut had. De agenten waren in feite compleet overbodig. De warme maaltijd werd al door twee verpleegsters uitgeserveerd. Dat lijkt mij er al één teveel. Nu stonden ook die twee agenten er nog eens bij.

Verder viel mij de hoeveelheid voedsel op. Twee borden eten en vier bakjes met het één of ander. Daar eet zo’n oudje al gauw twee dagen van.

Ik vermoedde al snel dat de fotograaf hier achter zat. Hij zal gezegd hebben: even allemaal op de foto, neem iets te eten in je hand, jij daar, jij hier. Afdrukken en dan weer snel naar huis. Hij ensceneerde de boel gewoon bij elkaar. Dat heeft met fotojournalistiek niets te maken.

Ook de redactiechef heeft dubieuze opvattingen over de journalistiek. Hij plaatste de foto op de voorpagina. Ook al wist hij dat het een toneelstukje was. Een echt vakman, zal hij van zichzelf wel denken. Ik denk daar anders over. Amateur.

Het magazine zal zijn lezers nooit beflikkeren met bij elkaar geënsceneerde foto's. Je krijgt ze gewoon zoals ze zijn. Zonder al te veel megapixels. Ook de flitser laat ik uit. Scherp zijn ze ook niet altijd. Soms mist er eens ergens een hoofd. Die moeten jullie er zelf dan maar bij verzinnen.

Ook een abonnement? Stuur me een mail of wacht gewoon nog even.

Magazine aan het werk

Brainstormsessie

Redactievergadering met kopjes thee

Magazine leest magazine

Gewoon economy class is goed hoor

In het magazine Kampeer en Caravan Kampioen staat een artikel over kamperen bij -20 graden Celsius.  De schrijver zegt dat het Mjøsa-meer lijkt op en hele grote bus poedersuiker die is omgetuimeld. Als hij goed kijkt, lijkt het ook nog op een wit laken met vliegen erop.

Ik zou het artikel verder niet lezen. De wondere wereld van sneeuw en ijs. Dan weet je het verder wel.

Overigens heb ikzelf ook wel eens met -20 buiten de nacht door gebracht. Nou goed, misschien was het -15 dan. Ik had er geen tent bij nodig. Heerlijk geslapen. ‘s Morgens stond ik op met koffie. Na twee minuten lag er een laagje ijs op. Dat verbaasde mij niets. Strenge vorst, je weet toch.

Mogelijk dat ik als magazine mijn hobby kamperen weer eens moet oppakken. Ik zal jullie uitleggen hoe je eigenhandig een forel rookt. Of wat voor kampvuur je moet aanleggen bij een krachtige westenwind. Je zult foto’s zien hoe ik brandnetelsoep kook boven een vuurtje.

Kamperen in Noorwegen zal lastig worden. Of er moeten ruimhartige adverteerders over de brug komen. Zij kunnen erop rekenen dat ik het Mjøsa -meer niet zal vergelijken met een wit laken met vliegen erop. Dat lijkt me best wel een retourtje Schiphol – Bergen waard.

Nieuws van het magazine (2)

De eerste redactievergadering is achter de rug. Ook is er al een brainstormsessie geweest. Die vond plaats in de kroeg. Het bier smaakte prima.

De eerste editie wordt onvergetelijk. Dat kan ik nu al wel zeggen.

Daarom dacht ik dat het wel een goed idee was om het jullie lezers alvast mogelijk te maken je op te geven als abonnee. Gratis. Zonder spamdingen.   

Wat je er voor krijgt is een experimenteel magazine dat onregelmatig verschijnt vol met verhalen van Maeb en ontworpen door OK Parking. De eerste editie zal gepubliceerd worden via internet.

Over inhoud en ontwerp kan ik verder nog niets zeggen anders dan dat we de Linda, Margriet en HP/De Tijd qua inhoud en vorm ver achter ons laten.

Wil je je alvast aanmelden als abonnee, stuur dan een mail naar martijn@maeb.nl.

Uiteraard de komende weken meer nieuws over het magazine op deze weblog. Zo zal ik binnenkort de naam onthullen en dingen loslaten over de eerste editie die ik eigenlijk voor me houden moet.

Spannend.

Meer Magazine:
Nieuws van het magazine (1)
Het Magazine wandelt
Maeb wordt een Magazine!!@

Borrelnotentelevisie

Borrelnoten. Je eet ervan. Waarom weet je ook niet. Een handje vol, dan weer één, dan weer zoveel als er bij toeval uit het zakje rollen, dan weer een volle hand etc.

Dan is er nog het kauwen. Beetje voor in de  mond, dan weer achter in de mond, snel kauwen, langzaam kauwen. Van alles wat.

Als ik dat alles gehad heb dan neem ik op een gegeven moment een borrelnoot in mijn mond en zuig erop. De noot blijft over. Als ik die dan eet dan denk ik elke keer: tsjongejonge, dat smaakt naar een echt nootje zeg.

Of dat verder wat te betekenen heeft weet ik ook niet.

Andere gedachten die ik bij de borrelnoot heb zijn o.a. Barend en Van Dorp. Zij hadden altijd een schaaltje op tafel staan.

Op de zender Het Gesprek heb ik de borrelnoten ook al langs zien komen. Die zal Barend wel meegebracht hebben.

Van Pauw en Witteman krijg ik altijd een borrelnotensmaak in mijn mond . Dan denk ik: mag het ook een keertje kadjang pedis of zoute pinda's zijn.

knut, laat hem klein blijven

Op oudejaarsdag zapte ik wat zenders lang. Op de Duitser kwamen de hoogtepunten van 2007 voorbij. Het ging over Knut het ijsbeertje.

Op de dag dat hij voor het eerst het buitenverblijf in mocht stonden er honderden cameramannen en fotografen voor het hek om een en ander vast te leggen.

Knut en zijn verzorger liepen ondertussen nog even een rondje op de binnenplaats. De verzorger had een zwarte baard en een oorbel in en leek op kapitein Haddock. Ze liepen samen even naar het hek van waaruit ze in de verte de internationale pers bij het buitenverblijf konden zien staan. Waanzin mompelde kapitein Haddock.

Knut zei niks.

Hij had zin om door de modder te rollen. Dat deed Knut dan ook. Hij zag er zwart van. Toen het genoeg was, moest hij zich van kapitein Haddock afspoelen onder de kraan. Knut genoot ervan. Kapitein Haddock ook.

Toen Knut weer helemaal wit was, was het tijd om het buitenhok in te gaan. Daar ging Knut dan. Hij trok zich weinig aan van de drukte. Hij liep op z'n dooie gemakkie naar de vijver en nam een slokje water. Dat de halve wereld meekeek deed hem niets. Daarna liep hij een rondje om te zien hoe het buitenverblijf eruit zag. Best wel ok, zag ik hem denken.

Na het tv-kijken liep ik naar het winkelcentrum. Er stond een Vietnamese loempia-kraam en een oliebollenkraam. Iedereen wilde oliebollen. Ik bestelde twee loempia's.

Tijdens het opeten keek ik naar de lange rij van mensen die oliebollen wilden. Vrolijkheid was ver te zoeken. Een man stond voor te dringen. Hij kreeg ruzie met een vrouw. Daarna hoorde ik iemand zeggen dat als je niet je plaats opeist je je oliebollen wel vergeten kan. Boven het oliebollenvet hing iemand zwaar chagrijnig te wezen. Niemand lachte.

Terplekke drong ineens het besef tot me door dat Knut ooit groot zal worden en machtige klauwen krijgt waarmee hij zeehonden zal verscheuren. 

Later die dag, toen ik het bezoek aan het winkelcentrum al lang en breed achter de rug had, bedacht ik me dat het evengoed zo kan zijn dat ijsberen, nu ze met uitsterven bedreigd worden, het imago van een pandabeer aannemen.

In dat geval blijft Knut gewoon een allemansvriend.