Maeblogt

Nieuws van het magazine

Mijn transformatie tot een magazine verloopt voorspoedig.

Tijd om met een nieuwtje te komen.

De vormgeving. Tijdenlang had ik geen idee hoe dat aan te pakken. Ik dreigde wanhopig te raken.

Toen ging ik langs bij OK Parking. Zij zijn o.a. bekend van OK Blog, SPRAAK, OK Aalmoes, dingen met Glitch, OK Buttons, OK Magazine, maar ook unieke, gelimiteerde kerstkado's als de Professional Sneaker Hygiene Kit en de fantastische Drum-a-long waar ik zelf al flink mee aan het oefenen ben.

Zij zijn behoorlijk briljant bezig als je het mij vraagt.

Enfin, ik ging dus bij ze langs. Ze schonken me een kopje thee in. Ik vertelde dat ik een magazine wilde worden. Ze stelden nog een paar vragen van hoe en wat.

En toen boden zij ineens aan het magazine Maeb vorm te geven.

Serieus waar.

De komende tijd meer nieuws over het magazine. O.a. wanneer je abonnee kan worden. En hoe. Blijven checken dus, deze weblog.

Beschuitje kaas

In de krant lees ik dat als Ferry Mingelen vanuit Den Haag zegt dat er niets gebeurd is daar, meteen 100.000 duizend kijkers Nova wegdrukken. In feite moet je Ferry Mingelen sowieso wegdrukken. Ik las over hem in Torpedo. Dat is mijn favoriete tijdschrift. 100% columnvrij.

Bij de publieke omroep houden ze precies bij hoe mensen televisiekijken. De onderzoeker zegt dat het geen onderbuikgevoel is maar een harde, met cijfers onderbouwde, werkelijkheid.

Van deze weblog kan ik ook cijfers zien. Zo zag ik dat jullie gisteren druk waren met andere dingen. Dat moeten jullie allemaal zelf weten. Het magazine trekt zich geen fuck aan van lezersaantallen.

Neem vanochtend. Er gebeurde niets.

Ik ontbijtte met twee beschuitjes kaas. Iets teveel boter als je het mij vraagt. De koffie was verder ok.

einde

Zielig

Dit las ik in mijn opschrijfboekje.

In beaty and the nerd vertelt een nerd dat hij tijdens het feest van de avond ervoor vernederd is door een Waalse casanova.

Maar niet zo erg als tijdens zijn allereerste fuif.

Toen piste iemand tegen zijn benen aan.

hardop in je eentje zingen

Gisteren was de dag van het op straat hardop in je eentje zingen.

Het begon met iemand die erg op Snoop Doggy Dog leek. Hij stond voor de ingang van de dagopvang te rappen. Hij bewoog er nauwelijks bij. In feite was het gewoon dansen. Doggystyle, je weet toch.

Op de Rozendaalsestraat liep een gast mee te zingen met de muziek uit zijn telefoon. Van mij had het niet gehoeven. Het klonk gewoon heel kut. De manier waarop hij er bij liep ook. In zijn t-shirtje.

Had hij met dit weer werkelijk alleen een t-shirt aan? Lijkt me heel erg sterk hoor. Mogelijk was het toch een trui dan.

Eigenlijk was dit het wel wat betreft het op straat hardop in je eentje zingen. Dat viel allemaal best wel mee dus.

Ikzelf zing overigens nooit hardop in mijn eentje op straat. Ik zou me er behoorlijk ongemakkelijk bij voelen. Als het dan echt zou moeten dan maar een nummertje van Falco.

Thuis op mijn kamer zing ik soms wel eens zachtjes met hem mee. 

Het magazine wandelt

Vanmorgen was het weer een soort Russische roulette waarbij je mag hopen op blauwe lucht en zonnestralen maar je evenzogoed overvallen kan worden door gure wind en slagregens.

Desondanks trok ik er op uit voor een kleine wandeling.

Ik vestigde alle hoop op mijn paraplu. Het is een behoorlijk stevig ding dat ik in bruikleen heb van hotel Krasnapolsky te A.

Onderweg nam mijn scherpe oog een berg gesnoeide takken van de rode kornoelje waar. Het deed me denken aan mijn studententijd toen ik aan de Kornoeljestraat te G. een kamer bewoonde. Daar kon het weer ook flink te keer gaan. Van de dode kornoeljetakken keek ik op naar de hemel. Donkere wolken doemden op uit het westen.

Even verder liep ik de Boterbloemstraat in. Vrijwel alle ramen waren met houten planken dichtgespijkerd. Kunstenaars hadden ze beschilderd. Om de Boterbloemstraat wat op te fleuren. Er hing ook een grote portretfoto van een peuter. Hij lachte alsof de fotograaf hem chanteerde met snoep.

Op het einde van de straat stonden drie bestelbussen. Ik herkende die van het kringloopcentrum. Zij weigerden ooit schitterend antiek meubilair uit mijn schuur te tillen. Het staat er nu nog steeds.

Terwijl ik aan de bus voorbij liep, zag ik dat ze een woning aan het leeghalen waren. Bij de deur stond een man in een lange zwarte jas. In zijn handen had hij een leren map. Ik zag in hem een gewetensloze deurwaarder. Hij keek zwijgend toe hoe de mannen van het kringloopcentrum dozen uit het huis sjouwden. 

Lopende ter hoogte van het Werenfriedplein viel mijn oog op de flats waar bouwvakkers op hoge steigers het metselwerk aan het renoveren waren.

Aan een bouwkeet hing een bord.

‘Hans is niet zo snel maar Thomas is er wel. Gefeliciteerd.’

Me dunkt dat het bouwvakker Hans met z'n discutabele werkethos vader is geworden van een zoon. Een andere verklaring zou ik zo een-twee-drie ook niet weten.

Voorbij het Werenfriedplein betrad ik het winkelcentrum. Daar nam ik verder niets opmerkelijks waar.

Bij thuiskomst stelde ik met genoegen vast dat ik de verwarming verzuimd had lager te zetten. Mijn oren begonnen te gloeien. Ik weet van horen zeggen dat ze op die momenten diep rood kleuren. Boeien. 

Al met al had ik weer heel wat meegemaakt voor een wandeling van nog geen 500 meter.

Het zal wel met mijn scherpe waarnemingsvermogen te maken hebben denk ik dan.

Het magazine ontgaat gewoonweg niets.