Dit verhaal gaat over mijn transformatie van avond- naar ochtendmens
Sommigen voelen zich op hun best tegen de tijd dat de avond valt. Zij bezien de ochtend als iets dat er nu eenmaal zijn moet. Zo eentje ben ik (maar niet voor lang). Het liefst spendeer ik een deel van de ochtend aan slapen, zodat als ik opsta, ik de rest van de ochtend uitzitten kan met het drinken van kopjes koffie en het lezen van de ochtendkranten. Tot het middag is, godzijdank.
Een paar weken geleden heb ik besloten een ochtendmens te worden. Ik heb de afgelopen maanden het goede van ochtenden in gezien.
Allereerst las ik over het 's Morgens Schrijven Ritueel. Dat werkt ongeveer zo: je staat op, je drinkt en eet iets en daarna ga je schrijven. Ik bracht het in de praktijk en wat er sindsdien gebeurt: ik schrijf bijna gedachtenloos mooie zinnen op die, allemaal bij elkaar, een afgerond geheel blijken te vormen.
(De vraag waarom het 's Morgens Schrijven Ritueel werkt, laat ik onbeantwoord. Voordat je het weet analyseer ik het 's Morgens Schrijven Ritueel kapot en wordt het een dagelijkse routine in plaats van een magisch proces waarbij alle woorden vanzelf op de juiste plaats vallen.)
De volgende stap in mijn transformatie van avond- naar ochtendmens was het verkrijgen van het inzicht dat het ochtendmens zijn niet genetisch bepaald is, maar dat het hier slechts gaat om een jarenlange zelfaangleerde gewoonte.
Het jezelf voorhouden dat je ochtendhumeur genetisch bepaald is, is de ideale manier om je chagarijn stug vol te houden. Ook helpt het bij het uitzetten, zoniet vernietigen, van wekkers. Zodoende was ik erg gecharmeerd van de genetische verklaring.
Het was Kleine E. die het me leerde dat het te pletter slaan van wekkers niets met genetica te maken heeft.
Elke morgen lacht ze als een engeltje naar me. Slaap en chagarijn maken zich snel uit de voeten.
Overigens wil dit alles nog niet zeggen dat ik nu al een ochtendmens ben. Ik doe slechts mijn best er één te worden.
