Maeblogt

Brief aan de Aldi

Beste Aldi,

Wat moet ik met puzzelboeken, dameshorloges, baddoeken, vijfdelige reisverzorgingssets, Enrico Mori herenslips, de kindershorty-pyjama Pocopiano en damesslips Courtly woman?

Van andere advertenties herinner ik mij diverse toebehoren voor motorrijders (waaronder een gepantserd alarmkabelslot), heren- en damesscubapakken en diverse tuindermaterialen.

Dat terwijl ik gewoon keihard een externe harde schijf 500 gb nodig heb.

Mvg,

Maeb

(en hoe zit dat eigenlijk met jullie afbakbroodjes?)

Zoals een speelgoedkasteel

Joost Zwagerman was aan het oreren over nazikopstukken. Als intellectueel voelde Zwagerman zich geroepen om het volk en ‘s lands politici er op te wijzen dat Eichmann dan wel een doodgewone boekhouder mocht zijn geweest, dat wij daarom nog niet te pas en te onpas andere gewone mensen mogen vergelijken met een nazi.

Toen Ed Nijpels hem probeerde te onderbreken, keek Zwagerman hem recht in de ogen aan, verhief zijn stem ietsjes en bleef gewoon doorpraten over nazikopstukken en nu ook over de joden. Als je zegt: die en die is een nazi dan zeg je volgens de schrijver Zwagerman tegelijkertijd dat zus en zo joden zijn.

Er kwam geen einde aan het gepraat van Zwagerman. Zijn punt was al lang en breed gemaakt, toen de intellectueel Mulisch ging citeren, over Fitna begon en weet ik niet al.

Omdat Nijpels, Pauw noch Witteman de intellectueel stil kregen, stopte ik met luisteren en verlegde ik mijn aandacht naar het publiek dat op de achtergrond zat toe te kijken. Recht achter Zwagerman zat een meisje. Ze had een grote witte bloem op haar schouder. Dat een meisje een grote witte bloem op haar schouder draagt, vond ik een schitterend gegeven, maar tegelijkertijd ook onwaarschijnlijk, want je schouder is toch wel een rare plek om een bloem te dragen.

Was ik het meisje tegengekomen in het café dan had ik haar  gezegd dat ik het heel bijzonder vind om een bloem op je schouder te dragen. Ik zou haar daarna vertellen dat ik van bloemen geen enkel verstand heb, maar er wel de nodige waardering voor kan opbrengen, behalve dan voor lelies want die doen mij denken aan mijn dode opa die, opgebaard in het mortuarium, door lelies omringd werd.

Daarop zou ik haar zeggen dat het wel stom is om zo ineens over mijn dode opa te spreken, maar dat het wel een hele fijne man was die mij extra grote cadeaus gaf als mijn vader en moeder hadden gezegd dat de cadeautjes wel wat minder konden, dus hij mocht dan wel dood zijn, vervelend om over hem te praten was het allerminst.

Mijn fictieve conversatie met het meisje met de bloem op haar schouder ging zo nog even door totdat de k1-fighter aan het woord kwam en ze uit beeld verdween. Toen Ed Nijpels vertelde dat hij vroeger hypnotiseur was geweest, kwam ze ineens weer met haar bloem op haar schouder in beeld.

Ze leek me best wel lief.

Wii-en met 65-plussers

Het Rode Kruis Arnhem organiseert woensdag 16 april een wedstrijd bowlen op de Wii met 65-plussers en studenten op de campus van de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Tussen 14.00 uur en 16.00 uur in studentencafé Lokaal 99. Er gaat op de beamer gebowld worden met tien ouderen van de SWOA en studenten van onder andere SV Roderick.

Dat ik hierover post is omdat ik het samen met Chantal, Clemens en Swetlana georganiseerd heb.

Nu ik de Wii tijdelijk thuis heb staan kan ik zeggen dat je er spierpijn van krijgt. Speel maar eens een potje tennis. Met bowlen heb ik een dik record. 224. Dat zijn 4 strikes en 6 spares.

Respect, al zeg ik het zelf.

Vooral de gefrituurde garnalen smaakten goed (met een beetje chilisaus erbij, lekker hoor)

Ik was bij PSV-Fiorentina. In de vip-box nog wel. Achter glas, met biertjes en hapjes uit de frituur. 

De presentator van de Italiaanse televisie complementeerde een onkreukbaar colbertje met een vale spijkerbroek en witte hardloopschoenen. Het stond hem goed.

Guus Hiddink, die even verderop met Toine van Peperstraten stond te praten, zorgde voor een oploopje van fotografen. PSV-trainer Sef Vergoossen was blijkbaar niet interessant genoeg ook al stond zijn ploeg op het punt de kwartfinale van de UEFA Cup te spelen.

Op het veld schoot de Roemeen Mutu de bal in de kruising, zo precies dat tussen paal, lat en bal geen lucht meer zat. Daarna scoorde hij nog een goal. Naar onze vip-plaatsen voor de halve finale konden we fluiten.

Zingende tribunes

(Het mysterie Maeb zal de komende tijd wat meer over zichzelf vertellen. Want wat doe ik zoal op een doordeweekse dag, in het weekeinde? Voor velen een raadsel. Nu ik er zo over nadenk niet in de laatste plaats voor mijzelf. Maar dat is van een andere orde.)

Laat ik vertellen wat ik dinsdagavond gedaan heb. Het was bijzonder. Het had met kunst te maken. En met het woord compassie. Ik heb met een plechtig gezicht in de maat van muziek gelopen. En met overgave een lied gezongen. Niet dat ook maar iemand weet waar ik het nu over heb.

Enfin. Plaats van handeling was het Gelredome alwaar ik werd ontvangen met een vriendelijk glimlach, een handdruk, koffie en Arnhemse meisjes. De bijeenkomst in het voetbalstadion was belegd ter instructie van de gildeleden die deze zomer in een plechtige processie de kunstwerken van de Sonsbeektentoonstelling editie 2008 door A. zullen dragen.

Er zijn Gildes van architecten, vrouwen, politieagenten, buurtbewoners, doktoren, kunstenaars, ambtenaren en volkstuinders. Mijn Gilde heeft de mooiste naam van allemaal: het Gilde van Compassie. Dat ik er lid van mag zijn heb ik te danken aan het bestuurswerk dat ik voor het lokale Rode Kruis doe.

Het Gilde van Compassie gaat het kunstwerk dragen van Rini Hurkmans wier werk ik nog nooit heb mogen aanschouwen maar naar het schijnt alles met compassie te maken heeft. Het gerucht gaat dat andere Gildes maar wat jaloers zijn op het Gilde der Compassie omdat wij het werk van juist deze kunstenaar dragen mogen.

Na de koffie en de Arnhemse meisjes namen wij plaats op één van de tribunes van het stadion. Beneden stond een podium waarop muzikanten van de Guus Tangelder Big Band zich verzameld hadden.

Rechts van het podium stond de Avro ons te filmen. De dames waren duidelijk herkenbaar als redacteur van een van Hilversums kunstprogramma’s.

Nadat de muzikanten de processiemuziek had gespeeld, verzamelden we ons recht voor het podium voor een oefening in het plechtig dragen van kunstwerken. Het plechtig dragen van kunstwerken doe je door op de tweede tel door de knieën te gaan, het kunstwerk op te tillen, om op de eerste tel van de volgende maat je linkerbeen een stap voorwaarts te zetten, waarna je met een plechtig gezicht je rechterbeen laat volgen. 

Na het oefenen namen we weer plaats op de tribune. Zanger Erik Mesie was net klaar met het zingen van het processielied ‘Song Grandeur’ toen uit het niets een koordirigent opdook die binnen een kwartier de tribune tweestemmig aan het zingen kreeg, waarbij die dirigent zo enthousiast te werk ging dat zelf ik uitbundig meedeed, zonder dat daar overigens enig talent tot zingen tegenover staat. 

Na afloop was er nog een borrel maar ik koos er voor om huiswaarts te keren om met bier en een crackertje brie de Spanjaard Torres, bij naam El Niño, het kind, schitterend te zien scoren in de Champions Leaguewedstrijd tussen Liverpool en Arsenal. Na afloop van de wedstrijd zongen de Scousers allemaal tegelijk You’ll never walk allone. Zijnde lid van het Gilde van Compassie ontroerde mij dat zeer.

Op een bedje van mos

De afgelopen weken stonden in het teken van het op orde brengen van bepaalde zaken. Dat was nodig. Zie de dingen die ik doe als bomen en de tijd die ik tot mijn beschikking heb als vruchtbare grond, dan groeiden er te veel bomen op een te klein stukje grond. Zodoende heb ik afgelopen weken met een ronkende kettingzaag het oerwoud dat mijn leven was, bijgewerkt tot een overzichtelijk bosperceeltje waar ik mij op een open plek geriefelijk neervlij op een zacht bedje van mos alwaar de lentezon mij van tussen de overgebleven bomen op het gelaat schijnt.

Abonnees zullen na het lezen van dit alles zich wellicht afvragen of bij al dit geweld ook het magazine een vroege dood gestorven is, maar vrees niet, het magazine, nog slechts een jong boompje, is niet omgekapt, integendeel, hij heeft volop ruimte om te groeien nu de grote bomen die hem overschaduwden tegen de vlakte zijn gegaan.

Dus ook al laat het eerste nummer tergend lang op zich wachten, weet dat hij er komen gaat.

Magazine werkt over

Afgelopen vrijdag was er weer Nieuwe Gardes 8 uur overwerken voor het goede doel. Ik was er bij in Arnhem. Vanzelfsprekend brengt het magazine verslag uit. Met een soort van powerpointpresentatie.

Serieus.

Kijk maar:

| View | Upload your own

| View | Upload your own

| View | Upload your own

Voor mij geen zweepslagen meer

Mijn ochtendritueel bestaat uit het lezen van ochtendkranten en het drinken van sterke kopjes koffie. De koffie drink ik op de nuchtere maag zodat mijn lichaam direct weet dat het gedaan is met de nachtrust. Werken zullen die organen.

De ochtendkranten. Mensen denken vaak dat je de dag niet rustiger kan beginnen dan met het uitgebreid lezen van de ochtendkrant. Dat is echter een misverstand. De ochtendkrant doet bij je hersenen wat sterke koffie doet met een nuchtere maag.

Je hersenen zijn tenslotte ook net ontwaakt en met de ochtendkranten overspoel je ze steevast met de uitzichtloze situatie van de Palestijnen in de Gazastrook, opstandige Tibetanen, de armoedeproblematiek in zijn algemeen, de internationale kredietcrisis, toestanden in Afghanistan etc.

(Al moet ik eerlijk bekennen dat ik altijd als eerste het lokale nieuws doorneem, zoals je van een espresso eerst even het crèmelaagje aflepelt.)

Mijn ochtendritueel met sterke koffie en het onoplosbaar wereldleed is – nu ik daar zo over nadenk - in feite een vorm van zelfkastijding. In net ontwaakte toestand ben ik als een pasgeboren veulentje dat wankelt op zijn benen. Pasgeboren veulentjes ga je ook niet direct met een zweep te lijf.

Mijn ochtendritueel zal ik moeten aanpassen. Nu ik recentelijk ontdekt heb dat ik  gemiste televisie-uitzendingen op elk moment van de dag terugkijken kan, overweeg ik de dag voortaan aan te vangen met een uitzending van Pauw en Witteman.

Van dat monotone gekeuvel val ik ‘s avonds altijd prima in slaap. Me dunkt dat het dan, nippend aan een slap kopje thee, ook rustig wakker worden is. 

De smaak van nat karton

(Vorige week schreef ik dit verhaal over de vorige week van vorige week.)

Vorige week leek het wel alsof ik de week met een uur achterstand begonnen was. Ik voelde mij voortdurend op de hielen gezeten door de tijd. Woensdag had ik met veel moeite een half uur teruggewonnen. Vrijdag liep ik weer aardig gelijk.

Loop je een uur achter op de werkelijke tijd dan schiet het avondeten er wel eens bij in. Zo moest ik op een gegeven moment overhaast van huis weg om nog op tijd te komen voor een bijeenkomst. Voor het avondeten was ik geheel aangewezen op een automatiek die op de route lag.

Het aanbod in de automatiek stelde teleur. De keuze bestond uit frikadellen, kroketten, bamiballen of nasischijven. Ik begon met een kroket. Het ding smaakte zo zo. Een tweede kroket was aan mij niet besteed. Met een gezond voedingspatroon in het achterhoofd koos ik voor een nasischijf. Daar schijnt toch een snippertje prei in te zitten.

Het was ronduit mijn vieste nasischijf ooit. De kant waarop hij op het warmhoudplaatje had gelegen was hard en taai. Wat er in de schijf zat smaakte naar nat karton. Zo er snippertjes prei in zaten waren ze grijs van kleur en smaakloos.

Ik heb het ding toch opgegeten omdat ik bang was dat ik anders halverwege de avond last zou krijgen van een inzinking zoals bij wielrenners die niet gegeten hebben voordat ze de Galibier op fietsen.
Na afloop van de bijeenkomst stelde ik tot mijn spijt vast dat ik met alleen een kroket vermoedelijk het einde ook wel gehaald had.

Alles bij elkaar had het tegen mijn zin eten van de nasischijf mij die avond nog de meeste inspanning gekost.

Kijk m'n kunstkoe

Zo goed als dood.