Maeblogt

Editie #2: the making of

Maeb Editie #2: The Making Of

View more presentations from Maeb.

Slecht geschreven rommel

Ik ben een langzame lezer. Een boek uitlezen duurt wel even. Zeker als de schrijver mij te pakken heeft. Dan moet ik soms een moment het boek terzijde leggen en even weer tot mijzelf komen.

Van Bukowski kan ik hooguit twee gedichten op een dag lezen. Ik moet het wel allemaal kunnen verwerken.

Als langzame lezer moet je oppassen voor slecht geschreven rommel. Je zit er wat langer aan vast dan de gemiddelde lezer en het slechte ervan dringt dieper tot je door.

Ik kan er dan niet rustig onder blijven en voel mij gedwongen om iedereen aan de neus te hangen hoe slecht geschreven die rommel was, ja ik ga er daarna nog eens over schrijven ook en staat het in de krant, dan moet het uitgeknipt om na een jaar met al het uitgeknipte aan te kunnen tonen dat, ja wat eigenlijk, nou goed, dat er veel slecht geschreven rommel is.

Ik heb er een doos van staan. Je kan er verder niets meer. Het is tenslotte slecht geschreven rommel.

Nu dan heb ik besloten met slechts geschreven rommel anders om te gaan.

Slecht geschreven rommel werp ik ongelezen in een hoek van de kamer waarna het stuk papier onder mijn gebiedende blik, onderdanig en op eigen kracht, de oud-papierbak in kruipt. Als het niet wil luisteren wijs ik hem streng zijn plek. Kom op nu, zeg ik dan. En dan verdwijnt het tussen de oude kranten, mislukte verhalen en platgetrapte eierdozen.

Ik hoef mij er dan niet meer over op te winden en kan eens rustig overwegen wat ik verder met de dag zal doen.

(Op de televisie naar de Tros kijken.)

Makke schapen

Ik bezocht te A. het festival Spijkerrok. Eén van de abonnees raadde het mij aan.

De opbrengst van het festival ging naar het goede doel. Mijn bier smaakte dankzij dit gegeven twee keer zo goed. Halverwege mijn tweede biertje bedacht ik mij echter dat een goed doel ook gewoon kut kan zijn. De Clini Clowns bijvoorbeeld. Zij nemen zich met een directeur en dertig kantoormedewerkers wel erg serieus. Daar ga ik mij toch niet lam voor zuipen. 

Gelukkig bleek het goede doel 'iets met kinderen in Nicaragua'.

Op het podium stond een bandje dat The Sheep heette. Ze drumden anders op het drumstel van The James. De bandleden van The Sheep hadden grote bossen krullend haar. Ze klonken lang niet gek met dat hammondorgeltje er bij. Het was wel wat al te keurige retro allemaal. T-shirts met vale opdrukken, versleten allstars, die bossen haar.  Aan de sixtiessound durfden zij niet te morrelen. Zij liepen als gedresseerde paartjes achter de muzikale helden van hun grootvaders aan. Te braaf om echt te rocken.

Ja, kijk hier, ik lijk wel een recensent die zelf maar al te graag met een gitaar op het podium had gestaan. Dat klopt. Dat durf ik hier wel toe te geven.

Ik kan u zeggen dat ik er zelfs over denk om ook een bandje te beginnen. Omdat ik geen gitaar heb, niet kan zingen en hooguit met een rockballad mee kan drummen, zal ik de roadie zijn. In de bibliotheek zal ik briefjes ophangen met 'roadie zoekt gitarist en drummer voor het vormen van een band' Met daaronder in dikke zwarte viltstift: Joy Division, Sonic Youth, !!PUNK!!, Nirvana'.

Omdat ik als roadie ook nog de band moet leiden nemen we er nog een andere roadie bij die alle apparatuur moet tillen.

Ook kan hij me dan de handdoek aanreiken als ik het drumstel heb gesoundcheckt.

Dit gaat niet over Michael Jackson

Toch wel hoor.

Nu MJ dood is voel ik mij ineens oud.
Ik had via hem nog contact met de jaren tachtig en negentig.
Toen ik nog jong was en heel erg verlegen, een bril droeg, puisten had en niemand mij zag staan.

Nu ik daar zo over nadenk: Fuck de jaren tachtig en negentig. Het was de hel.

MJ is dood. Ik ben definitief bevrijd.

MJ,  over hem is reeds genoeg gezegd. En een opmerking als MJ is dood, ik ben bevrijd is in feite als dansen op zijn graf. Dansen op het graf van MJ, de moonwalk zeker.

Nog dit dan. De fans van MJ leken mij altijd al psychisch vrij instabiel. Ik hoop dat ze deze klap een beetje verwerken kunnen. Verzamelen op de Dam vond ik geen goed teken.

En waarom vraagt de NOS Marco Borsato om een reactie? Is hij dan de Nederlandse King of Pop of zo? Hij deed een of andere onbekende Italiaan in de soundmixshow. Hij kan niet dansen. Hij draagt spijkerbroeken. Hij trouwde met de assistente van Hans van der Togt.

MJ met de dochter van The King.

Marco Borsato draagt zijn steentje bij aan het goed doel.

MJ dacht dat hij de Messias was en met een dansje alle hongerende kindjes in Afrika weer gelukkig kon maken.

Waarom is het magazine gratis?

Iedereen vraagt mij waarom Maeb is een Magazine gratis is. Ja wat denk je zelf? Omdat anders niemand het lezen wil. Ik ben geen Tommy Wieringa  dat ik mag aanschuiven bij dwdd en dat mensen vervolgens naar de boekhandel rennen om mijn nieuwe roman te kopen. Bovendien schrijf ik geen romans. Mijn god, wat een werk is dat wel niet. Liever korte verhalen.

Gratis dus. Maar zit daar dan niet wat achter dan? Eén of ander plan om de wereld over te nemen? Dan toch zeker een oplichter die jou op slinkse wijze geld uit de zak wilt kloppen door je straks een deurwaarder - met boksbeugel in achterzak - op je af te sturen om jou tot betaling aan te zetten?

Neen!

Ik wil niet de wereld overnemen. Ik wil slechts gelezen worden. Dat is alles. Stel je even een schrijver voor die niemand leest. Wat voor leven heeft hij?

Geen.

Dus lees mij. Meer hoeft echt niet.

Ja, misschien straks doneren of sponsoren als je dat leuk lijkt. Het aantal abonnees blijft maar groeien zodat het aanschaffen van postzegels onderhand voelt als het aan de TNT afstaan van mijn linkerhand.

Alle andere kosten drukken wij zoveel mogelijk door ons toe te leggen op kopieerapparaten en printers en tweedehands rommel die wij bij de Switch vandaan trekken.

Dat het er dan nog steeds mooi uitziet ligt aan het grote talent van O.K. Parking die bewijzen dat je helemaal geen glimmend papier en nietjes nodig hebt om een mooi tijdschrift te maken.

In feite is Maeb is een Magazine een frontale aanval op al de glossy's met hun in photoshop geretoucheerde werkelijkheid. 

Maeb is rauw. Gerafeld papier, paperclips, gevouwen en gestempeld. De printer een schop geven en hopen dat hij het weer doet.

Bloed, zweet en tranen

Te A. bezorgde ik het magazine hoogstpersoonlijk tot aan de voordeur. Als ik tenminste je brievenbus kon vinden.

Enfin, dat bezorgen, ik dacht het binnen anderhalf uur wel gedaan te krijgen, maar mijn gebrekkig realiteitszin liet zich weer eens van zijn genadeloze kant zien. Het duurde alles bij elkaar de hele middag.

Voorts had ik mij die ochtend slechts toebedeeld met een piekbol mozzarella waarvan de energiewaarde in geen verhouding stond met de inspanning die ik die middag moest leveren.

Och nee. Dit lijkt weer uit te draaien op zelfbeklag. Wederom een verhaal over vermoeidheid, uitputting, zuchtjes en steuntjes, zelfs een kreuntje hier en daar. Het schrijvertje heeft eens een eind gefietst. Hij levert eens een inspanning die het typen van woorden te boven gaat! Dat schrijvertje met zijn zachte handjes waar nog geen stukje eelt op te vinden is zodat hij direct nivea smeren moet als hij zijn boodschappentas met meer dan twee pakken biologische yoghurt heeft gevuld.

Nee goed dan. Ik zal niet klagen. En ik heb best wel wat eelt op mijn handen (onder mijn vingertoppen). Nu dan dat fietsen. Laat ik zeggen dat het fijn was. Er woei een briesje dat het zweet van mijn voorhoofd blies. Na dagen van regen scheen de zon alsof hij iets goed te maken had. De route bracht mij langs parken en bossen, over bruggen en  heuvels (waarop ik mijn overdaad aan energie kon wegtrappen).

Abonnees zwaaiden mij gedag. Sommigen maakten zelfs een praatje. Het viel zeker nog niet mee om als schrijver nog een inkomen te verwerven in deze tijden! Neen zei ik. Iedereen zit op zijn geld! Maar wij redden ons wel! Waarop ik weer op mijn fiets sprong op weg naar de volgende brievenbus. (Eenmaal werd ik, toen ik wat al te wild op mijn fiets sprong, bijna overreden door een vuilniswagen.)

Op een gegeven moment raakte ik de weg kwijt. Ik reed een onverhard pad op waarvan ik niet wist waar het heen leidde. Ik kwam uit in Het Dorp. Je weet wel, van Mies Bouwman. Waar alleen maar gehandicapten wonen. Het was er lang niet ongezellig. Er was een supermarkt en een kapper (Happy Hair) een winkel met boeken tegen bodemprijzen (op is op) en een dorpshuis dat De Sleutel heette.

Uiteindelijk wist ik de weg naar huis wel weer te vinden.

Editie #2 is uit!

 

Jawel!

Zes verhalen dit keer, waaronder 'Mijn volgende boek getiteld de Hamlethyves' en 'Gods tweede zoon' en zeker ook niet verkeerd: 'Bladblazers in park A.'

Editie #2 handelt over de vraag waar mijn volgende boek over zal gaan. Van het schrijven van dat boek wil het niet komen omdat ik daar elke dag een ander idee over heb. Die ideeën ben ik op een gegeven moment gaan opschrijven. Ik dacht: dat zijn gewoon korte verhalen joh. Dus wellicht dat ik ze in de toekomst alsnog kan uitbrengen, als bundel, getiteld 'Mijn volgende boek'.

In Editie #2 alvast een kleine selectie van deze verhalen. Ontwerpbureau OK Parking heeft mij een dienst bewezen door ze uit te printen op de uitgesneden pagina's van 25 tweedehands boeken. Nu zijn er dus 25 boeken met mijn verhalen erin. Dat lijkt mij alles bij elkaar een omvangrijk oeuvre.

Bijkomstigheid: Iedere abonnee ontvangt daardoor een uniek exemplaar van het magazine.

De oplage is 200. Dus wees er snel bij als je nog geen abonnee bent. Ga naar www.maeb.nl vul het formuliertje in en ik gooi het ding voor je op de bus.

Verdwenen mandarijnen

Mijn dochter E. maakt meer rommel dan ik in staat ben op te ruimen. Een tragische vicieuze cirkel recht naar beneden die slechts doorbroken wordt met de thuiskomst van S.

Ik heb overwogen om de hele dag achter haar aan te lopen en alles weer terug te stoppen wat zij uit kasten trekt, maar dan komen wij niet toe aan eten en drinken.

Er rest mij niets anders dan toe te kijken hoe zij het huishouden van mij overneemt.

En dan zijn er nog de mysteries.

Als ik even de was ga ophangen en ik kom terug in de woonkamer dan zijn alle mandarijnen uit de fruitschaal verdwenen, nergens ligt een schilletje, ik zie slechts nog wat sapsporen op het shirt van E. 

Ik ga naar de wc. Daarna afwassen. De afwasborstel zit onder de pindakaas. E. speelt met blokken alsof er niets aan de hand is.

De tomaten, waar ik salade van wilde maken, waren verdwenen. (Dit was trouwens geen mysterie. Er leidde een spoor van sap naar de plek waar ze de tomaten in haar eigen pannetje had gepureerd.)

Ze heeft een plek voor Geheime Dingen (achter het gordijn in de keuken). Ze eet er broodkosten die ze op de grond vindt, speelt er met haar vaders telefoon of gaat kwartetten met mijn bankpasjes, of kleurt haar gezicht in met balpen.

Mooi? Ja, heel mooi zeg ik dan.

Het werd weer tijd voor een plaatje

Abonnees helpen Maeb

In een nieuwsbrief aan de abonnees van Maeb is een Magazine plaatste ik de volgende oproep:

Ben jij iemand die weet dat je jimy hendrix met één m schrijft en dat een roedel slechts kan bestaan uit wolven en lees jij nooit over spelfouten heen? Dan zou ik je vroeger een betweter hebben genoemd. Maar nu niet meer want ik heb je heel hard nodig als corrector. Nee serieus, bel of mail me even. Ik kan niet zonder.

Vervolgens regende het aanmeldingen van abonnees die in mijn verhalen een ongekende bron van te corrigeren tekst menen te zien.

Abonnee Eddy bleek de grootste muggenzifter van allemaal. Meteen aangenomen.

(Voor Editie #2 is dat trouwens te laat. Die is al gedrukt.)